Βυζαντινή Αυτοκρατορία

Βυζαντινή Αυτοκρατορία

Βυζαντινή Αυτοκρατορία ή Βυζάντιο ή Α Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αναφέρεται στην αυτοκρατορία με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη(11/05/330-29/05/1453). Ήταν κληρονόμο κράτος του γεωγραφικού χώρου της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Τα όριά της άλλαξαν πολλές φορές, αλλά στη μεγαλύτερή της έκταση διοικούσε εδάφη που περιελάμβαναν: Ιταλική χερσόνησο, Βαλκάνια, Μικρά Ασία, Συρία, Παλαιστίνη, Αίγυπτο, σημερινή Τυνησία και μικρό τμήμα της Ιβηρικής χερσονήσου. ΑΠΟ ΤΗΝ ΡΩΜΑΪΚΗ ΣΤΗΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ Από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, γεννήθηκε το «Εκχριστιανισμένο Ρωμαϊκό κράτος της Ανατολής» με κύριο μέλημα την ανασύσταση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, επί της δυναστείας του Ηρακλείου μεταμορφώθηκε στην «Εξελληνισμένη αυτοκρατορία της χριστιανικής Ανατολής» και με την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους(1204), γεννήθηκε η «Ελληνική Βυζαντινή Αυτοκρατορία». Στην τελευταία περίοδο, αναβίωσε η μνήμη του ελληνικού παρελθόντος. Η Άλωση της Πόλης και η Λατινοκρατία, συντέλεσαν στη γένεση του νεοελληνικού πατριωτισμού και των ιδεών που τελικά οδήγησαν στην αποκατάσταση της νέας Ελλάδας (19^ος αι.). Η μελέτη της Βυζαντινής ιστορίας δείχνει ότι πρόκειται για μία νέα φάση της ρωμαϊκής ιστορίας που διαμορφώνεται κάτω από την επιρροή:

1.    Του ελληνικού πολιτισμού και παραδόσεων και της ελληνικής γλώσσας, με μετάθεση του πολιτικού κέντρου του κράτους στην εξελληνισμένη Α.

2.    Της χριστιανικής πίστης.

3.    Της ρωμαϊκής πολιτικής θεωρίας.

Οι διαφορές δημιουργούνται με βάση το μερίδιο που διατηρούσαν οι 3 αυτοί παράγοντες στη συσπείρωση της αυτοκρατορίας, κατά τη διάρκεια της ακατάπαυστης και αγωνιώδους προσπάθειας επιβίωσής της. Η Κωνσταντινούπολη ή «Βασιλεύουσα» ή «Πόλη» ή «Επτάλοφος της Ανατολής» ή «δεύτερη Ρώμη» ταυτίζει την ιστορία της με την ιστορία της Αυτοκρατορίας η οποία την ανέδειξε και ο κτίστης της πόλεως Μέγας Κωνσταντίνος, θεωρείται ιδρυτής της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ο ίδιος που επέτρεψε χάρη στο «Έδικτο των Μεδιολάνων»(313) την ελεύθερη άσκηση της χριστιανικής λατρείας. Το Βυζάντιο αποτελεί ένα ιδιότυπο ιστορικό φαινόμενο: ο Κωνσταντίνος αναγνωρίσθηκε ως ο 1^ος βυζαντινός Αυτοκράτορας χωρίς να είναι και ο τελευταίος Ρωμαίος Αυτοκράτορας. Το Βυζάντιο είναι η μόνη αυτοκρατορία, που δεν κτίσθηκε πάνω στα ερείπια μιας άλλης ως προϊόν στρατιωτικών επιτυχιών. ήταν αποτέλεσμα των εξελίξεων στον ρωμαϊκό κόσμο. ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΩΤΟΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΠΕΡΙΔΟΔΟΣ Οι πρώτοι αιώνες της βυζαντινής ιστορίας, η «πρωτοβυζαντινή περίοδος»(4^ος-6^ος αι.), θεωρείται η τελευταία φάση της ρωμαϊκής ιστορίας και η περίοδος του σχηματισμού της νέας αυτοκρατορίας. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ως συνέχεια της ρωμαϊκής κληρονόμησε τον γεωγραφικό χώρο της. Η προσπάθεια αποκατάστασης του «ρωμαϊκού κράτους» στα παλαιά του σύνορα, παρέμεινε θεμελιώδης αξία της βυζαντινής ιδεολογίας. Η προσήλωση σ' αυτήν ή η εγκατάλειψή της, διαίρεσε πολλές φορές τον πολιτικό κόσμο και τον λαό του Βυζαντίου και προσανατόλισε τη βυζαντινή διπλωματία. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε διαιρεθεί(τέλη 3^ου αι.) σε 4 μεγάλες γεωγραφικές και διοικητικές περιφέρειες(Υπαρχίες):

1.    Υπαρχία Α: περιλάμβανε ΝΑ περιοχές της σημερινής Βουλγαρίας, Θράκη, Τουρκία, τη Συρία, Παλαιστίνη, Ιορδανία, Β Αίγυπτο και τμήμα της Λιβύης απέναντι από την Ελλάδα.

2.    Υπαρχία Ιλλυρικού: περιλάμβανε σημερινή ΠΓΔΜ, Γιουγκοσλαβία, Αλβανία, σχεδόν όλη η Ελλάδα και Δ τμήμα της Βουλγαρίας.

3.    Υπαρχία Ιταλίας-Αφρικής: περιλάμβανε Δ τμήματα της σημερινής Βοσνίας, Κροατίας και Ουγγαρίας, Σλοβενία, Αυστρία, Ελβετία, Ιταλία και Β περιοχές Αλγερίας, Τυνησίας και μεγαλύτερο μέρος Λιβύης.

4.    Υπαρχία Γαλατίας: περιλάμβανε το Ν μισό του σημερινού Ηνωμένου Βασιλείου, Γαλλία, Βέλγιο, Ιβηρική Χερσόνησο και τμήμα του Μαρόκου Ν της Ιβηρικής Χερσονήσου.

Στη διάρκεια της 1^ης αυτής περιόδου της βυζαντινής ιστορίας σημαντικά γεγονότα συνέβησαν που επηρέασαν τη γεωγραφία του Βυζαντίου:

1.    Μετάθεση της πρωτεύουσας στην Κωνσταντινούπολη.

2.    Χωρισμός του ρωμαϊκού κράτους σε Α και Δ από τον Θεοδόσιο.

3.    Διάλυση του Δ τμήματος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

4.    Ταύτιση της Αυτοκρατορίας με το Α τμήμα.

Η διαίρεση της αυτοκρατορίας από τον Θεοδόσιο Α'(395) ήταν οριστική. Το Α τμήμα(υπαρχίες «Ανατολής» και «Ιλλυρικού») δόθηκε στον 17χρονο γιο του Αρκάδιο και το Δ(υπαρχίες «Ιταλίας-Αφρικής» και «Γαλατίας») στον 11χρονο γιο του Ονώριο, ΔΕΝ ενώθηκαν ΠΟΤΕ σε ένα σύνολο, με εξαίρεση την περίοδο της βασιλείας του Ιουστινιανού. Μοιρασμένη η ρωμαϊκή αυτοκρατορία αντιμετώπισε(ως τέλη του 5^ου αι.) τις επιθέσεις γερμανικών κ.ά. φύλων, τα οποία είχαν αρχίσει ήδη(3^ος αι.) να εισδύουν στην Ευρώπη. Η έκβαση αυτού του αγώνα ήταν διαφορετική για τα 2 τμήματα της Αυτοκρατορίας. Το 476 σημαδεύει την οριστική πτώση του Δ ρωμαϊκού κράτους, την ίδια στιγμή που η οικονομικά ισχυρότερη Α γνώριζε μια περίοδο σχετικής ισορροπίας, εσωτερικής και εξωτερικής. Μεγάλη προσπάθεια για να ανακτηθεί το χαμένο έδαφος κατέβαλε ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός(527-565). Η εξωτερική πολιτική του ήταν σύμφωνη με τη ρωμαϊκή παράδοση και πολύ φιλόδοξη, αλλά ξεπερνούσε τις δυνατότητες του κράτους. Αν και το Βυζάντιο, μετά την ανάκτηση Δ περιοχών, περιελάμβανε την παλαιά υπαρχία Ιταλίας-Αφρικής και ένα μικρό τμήμα Ν της Ιβηρικής χερσονήσου, οι πόλεμοί του σε Δ και Α απογύμνωσαν τις ευρωπαϊκές επαρχίες από στρατεύματα και άδειασαν τα κρατικά ταμεία. Η κατάσταση αυτή εξασθένισε τη διεθνή θέση του Βυζαντίου και είχε ολέθριες επιπτώσεις στην εδαφική ακεραιότητα του κράτους επί των διαδόχων του. ΜΕΣΟΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ Στη «Μεσοβυζαντινή περίοδο»(6^ος και 7^ος αι.), οι εγκαταστάσεις των εχθρών στα βυζαντινά εδάφη αλλάζουν πάλι τη γεωγραφική όψη της αυτοκρατορίας. Οι Λογγοβάρδοι εισβάλλουν και εγκαθίστανται στη βόρεια Ιταλία και οι Σλάβοι στη ΒΔ και Β βαλκανική περιοχή. Το κράτος υφίσταται πολύ βαριές εδαφικές απώλειες και, με την αποχώρηση του βυζαντινού στόλου από την Αλεξάνδρεια, οριστικοποιείται(642) η απώλεια των πέρα από τη Μικρά Ασία Α επαρχιών, της ελληνιστικής Α, υπό την πίεση της κατακτητικής ορμής των Αράβων που αποσπούν Συρία, Παλαιστίνη, Αίγυπτο και βορειοαφρικανικές περιοχές της Αυτοκρατορίας. Οι αμφίρροποι αγώνες(8^ος-9^ος αι.) έφεραν ελάχιστες αλλαγές στην εδαφική όψη του κράτους. Επί Μακεδονικής δυναστείας, στα χρόνια των τελευταίων Μακεδόνων, η Αυτοκρατορία πέτυχε σημαντικές επεκτάσεις στην Α και μικρότερες στη Δ. Οι επικές νίκες Νικηφόρου Φωκά, Ιωάννη Τσιμισκή και Βασιλείου Β’ ανέκτησαν Κρήτη, Κύπρο, πόλεις της Κιλικίας και τμήματα Συρίας και Παλαιστίνης. Η ανάκτηση όλων των παλαιών ρωμαϊκών εδαφών της Εγγύς Ανατολής ήταν ο απώτερος σκοπός των εκστρατειών τους. Επί Βασιλείου Β' του Βουλγαροκτόνου, η Βουλγαρία υποτάχθηκε πλήρως και τα σύνορα του Βυζαντίου έφτασαν και πάλι στον Δούναβη, χωρίς να πλησιάσουν τα σύνορα που είχε το κράτος επί της ιουστινιάνειας «ανακτήσεως»(reconquista). ΥΣΤΕΡΟΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ Οι σπουδαίες εδαφικές κατακτήσεις επί Μακεδονικής δυναστείας αποδείχθηκαν βραχύβιο επίτευγμα. Σε ελάχιστο διάστημα μετά το 1071(μεγάλη ήττα βυζαντινού στρατού από τους Σελτζούκους Τούρκους στο Ματζικέρτ(Αρμενία)), το Βυζάντιο έχασε το μεγαλύτερο μέρος της Μικράς Ασίας και τη Βάρη(Bari) από τους Νορμανδούς-σήμανε την απώλεια και του τελευταίου βυζαντινού ερείσματος στην Ιταλία-. Σύμφωνα με τους ιστορικούς, η ήττα του Ματζικέρτ και το πολιτικοστρατιωτικό χάος, ήταν η «θανάσιμη στιγμή της Μεγάλης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας». Η επακόλουθη απώλεια του μεγαλύτερου μέρους της Μικράς Ασίας, το σπουδαιότερο τμήμα της Αυτοκρατορίας, ήταν ένα ισχυρό χτύπημα. Η Αρμενία και η Καππαδοκία, οι επαρχίες από τις οποίες προήλθαν τόσοι Αυτοκράτορες και πολεμιστές, χάθηκαν για πάντα. Μέσα στα νέα, περιορισμένα, όριά της, η Αυτοκρατορία δέχθηκε τα χτυπήματα των Σταυροφοριών με αποκορύφωμα την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, κατά την Δ' Σταυροφορία, από τους Λατίνους(1204). Η περίοδος των Παλαιολόγων(1258-1453), χαρακτηρίζεται από αποδυνάμωση και μείωση της εδαφικής έκτασης της Αυτοκρατορίας, που οφείλεται στους εμφυλίους(14^ος αι.) και τις κατακτήσεις των Οθωμανών Τούρκων στη Μικρά Ασία και στη χερσόνησο του Αίμου. Σε πολλές περιοχές συνεχίζεται η λατινοκρατία. Σε Ήπειρο και στην Τραπεζούντα, διατηρούνται ανεξάρτητα από την Κωνσταντινούπολη κράτη. Το Βυζάντιο έχει χάσει τη Μικρά Ασία(αρχές 14^ου αι.), περιορίζεται σε Α Μακεδονία και Θράκη(μέσα 14^ου αι.) και στην περιοχή της Πόλης και σε κάποιες κτήσεις στα νησιά του Αιγαίου και στο Δεσποτάτο του Μυστρά(αρχές 15^ου αι.). Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους του Μωάμεθ Β'(29/05/1453), ήρθε μετά από μία μακρόχρονη επιθανάτια αγωνία, την οποία ακολούθησε η τελική καταστροφή. Η Πόλη γίνεται πλέον πρωτεύουσα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας είναι γεγονός. ΟΝΟΜΑΣΙΑ Όσο κι αν μελετήσει κάποιος τις πηγές, κατά τη διάρκεια των 11+ αιώνων ζωής της «Βυζαντινής» Αυτοκρατορίας, πουθενά δεν θα βρει τους όρους «βυζαντινή Ιστορία» και «βυζαντινός» να προσδιορίζουν την ιστορία και τους κατοίκους του κράτους που είχε για πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη. Οι κάτοικοί της ονόμαζαν εαυτούς Ρωμαίους· η αυτοκρατορία τους ήταν Ρωμαϊκή και πρωτεύουσά τους ήταν η Νέα Ρώμη. Το Βυζάντιο έφερε πάντα το όνομα «Ρωμαίων κράτος» ή «Ρωμαίων πολιτεία». Ονόματα όπως «Ρώμη» και «Ρωμανία» υιοθετήθηκαν από τον βυζαντινό λαό και ως ανάμνησή τους μένουν σήμερα οι όροι «Ρωμιός» και «Ρωμιοσύνη». Ο όρος «βυζαντινός» είναι ένας νεολογισμός τον οποίο χρησιμοποίησε(1562) 1^η φορά ο ιστορικός Hieronymus Wolf(1516-1580), τότε βιβλιοθηκάριος και γραμματέας στον οίκο των ισχυρών τραπεζιτών Fugger στην Αυγούστα(Augsburg). Ο Wolf, ο οποίος επέδειξε μεγάλο ζήλο για τους Βυζαντινούς και για τους κλασικούς συγγραφείς, είδε τη βυζαντινή ιστορία ως ένα ιδιαίτερο και ανεξάρτητο τμήμα της ιστορίας και συνέλαβε την ιδέα ενός Corpus Historiae Byzantinae(Σώμα βυζαντινής ιστορίας) που θα περιλάμβανε έργα Βυζαντινών ιστορικών από την εποχή του Κωνσταντίνου του Μέγα ως τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Τον όρο «βυζαντινός» τον καθιέρωσε ένας πολύ σημαντικός Γάλλος λόγιος και εκδότης, ο Ιησουίτης Philippe Labbe(1607-1667), ο οποίος προλογίζει το δικό του σώμα κειμένων βυζαντινής ιστορίας, με τις λέξεις «De Byzantinae historiae scriptoribus...». Όταν εκδόθηκε ο 1^ος τόμος αυτής της συλλογής, δημοσίευσε μια έκκληση προς όλους τους λάτρεις της βυζαντινής Ιστορίας, με την οποία τόνιζε τη σημασία της ιστορίας της Α Ελληνικής Αυτοκρατορίας «της τόσο εκπληκτικής σε γεγονότα, τόσο δελεαστικής σε ποικιλία και τόσο αξιόλογης για τη μακροχρόνιά της διάρκεια». Ο Γάλλος ιστορικός, φιλόλογος, αρχαιολόγος, νομισματολόγος και εκδότης Charles DuCange χρησιμοποίησε(1680) τον όρο για να τιτλοφορήσει το ιστορικό του βιβλίο Historia Byzantina, που πραγματεύεται την ιστορία του κράτους της Κωνσταντινούπολης. Για τους μελετητές της εποχής, το όνομα «Βυζάντιο» υπενθύμιζε ότι η πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας κτίστηκε από τον Μέγα Κωνσταντίνο στη θέση του αρχαίου Βυζαντίου, της αρχαίας πόλης της ΝΑ Θράκης στον Βόσπορο, που ιδρύθηκε(659 π.Χ.) από ομάδα Μεγαρέων αποικιστών με αρχηγό τον Βύζαντα στον οποίο οφείλει και την ονομασία της. Οι αρχαΐζοντες Βυζαντινοί συγγραφείς συχνά ονομάζουν Βυζάντιο την Κωνσταντινούπολη, όνομα που τελικά κατέληξε να δηλώνει το σύνολο του κράτους. Η επέκταση αυτή της σημασίας του όρου «Βυζάντιο», δείχνει και τον πρωταρχικό ρόλο που διαδραμάτισε σε όλη τη βυζαντινή ιστορία ο κόσμος της Κωνσταντινούπολης. ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ Κάθε χρονική τομή και κάθε χρονικός περιορισμός της ιστορικής εξέλιξης, που στην πραγματικότητα είναι αδιάκοπη, αποτελούν συμβατικές οροθεσίες οι οποίες δεν βρίσκουν πάντα σύμφωνους όλους τους ερευνητές. Έτσι και τα χρονικά όρια της βυζαντινής ιστορίας είναι συμβατικά, βοηθούν όμως στην κατανόηση της σημασίας παραγόντων και γεγονότων, στους οποίους βασίζονται οι διάφορες αντιμαχόμενες θέσεις.

Αν και όλοι σχεδόν συμφωνούν ότι η Βυζαντινή ιστορία τελειώνει με την πτώση της Πόλης (1453), συχνά θεωρήθηκε ως αφετηρία για τη βυζαντινή χρονολογία ο θρίαμβος του Χριστιανισμού(392), όταν δηλ. ο Θεοδόσιος Α' έθεσε εκτός νόμου τις αρχαίες λατρείες. Αν λάβουμε υπόψη ότι η αρχαία θρησκεία επέζησε ως την εποχή του Ιουστινιανού και αντικαταστάθηκε από την εθνική θρησκεία των λαών που εγκαταστάθηκαν στα βυζαντινά εδάφη, βλέπουμε ότι η χρονολογία αυτή έχει δυσκολίες ως προς την εδραίωσή της. Κείμενα του 10^ου αι. αναφέρουν μη χριστιανούς σλαβικής καταγωγής εγκατεστημένους στη βυζαντινή Ελλάδα, οργανωμένους σε αυτόνομες κοινότητες, υπό τοπικούς αρχηγούς της ίδιας εθνικής προέλευσης και σχεδόν ανεξάρτητους από την αυτοκρατορική επαρχιακή διοίκηση της περιοχής. Συχνά αποτέλεσαν επικίνδυνες εστίες εξέγερσης κατά της αυτοκρατορικής εξουσίας, κυρίως στην Θεσσαλονίκη και την Πελοπόννησο. Άλλοι ιστορικοί, θεωρούν αρχή της ιστορίας του Βυζαντίου την εποχή που ακολουθεί το θάνατο του Θεοδοσίου(395)· το κράτος διαιρείται σε Α και Δ. Αναζητείται σταθερό ορόσημο στη διάλυση του Δ ρωμαϊκού κράτους· καταλληλότερη το 476, που η «Χριστιανική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία» μένει μόνη της. Άλλοι τοποθετούν την αρχή της ιστορίας του Α ρωμαϊκού κράτους στο 610, όταν ανεβαίνει στο θρόνο ο Ηράκλειος, άλλοι στα 717, όταν ανεβαίνει στην εξουσία η δυναστεία των Ισαύρων και άλλοι στα 284, όταν ο Διοκλητιανός, βάζει τις βάσεις για την οργάνωση του νέου κράτους. O καθηγητής Arnold Toynbee(1889-1975) υποστήριξε ότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έσβησε στα τελευταία χρόνια του 6^ου αι. και μια νέα αυτοκρατορία αναπτύχθηκε ως απάντηση της χριστιανικής Α στην απειλή των μουσουλμάνων. Ο Βρετανός κλασικός φιλόλογος και ιστορικός John Bagnell Bury(1861-1927) αρνήθηκε ότι το Βυζάντιο γνώρισε ποτέ γενέθλια ημέρα. Υποστήριξε ότι «η Βυζαντινή αυτοκρατορία με δική της υπόσταση ουδέποτε υπήρξε, η ρωμαϊκή αυτοκρατορία δεν έληξε μέχρι το 1453». Κάθε μία από τις παραπάνω απόψεις, παρουσιάζει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Όσοι πιστεύουν ότι η βυζαντινή ιστορία αρχίζει απ' τη μονοκρατορία του Μεγάλου Κωνσταντίνου και τη θεμελίωση της Κωνσταντινούπολης(324)(ή από τα επίσημα εγκαίνια της(330)), θεωρούν ότι η χρονολογία αυτή εμπεριέχει γεγονότα-ορόσημα για το βυζαντινό κράτος:

1.    Μετάθεση του κέντρου βάρους από τη Δ στην Α

2.    Ανοχή και αργότερα αναγνώριση της ισοτιμίας του Χριστιανισμού με τις άλλες θρησκείες

3.    Επίδραση των χριστιανικών αρχών στη νομοθεσία και γενικά στις κρατικές εκδηλώσεις

4.    Μεταφορά της πρωτεύουσας του κράτους σε σφαίρα επιρροής άλλης γλώσσας, της ελληνικής

5.    Πραγματοποίηση μεγάλων μεταρρυθμίσεων και αλλαγών στην κρατική και κοινωνική ζωή της αυτοκρατορίας

ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΚΑΙ Δ Παρά το γεγονός ότι το Α και το Δ τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, είχαν αποτελέσει μέρη του ίδιου κράτους(Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία), αποτελεί κοινό τόπο η διαπίστωση ότι, ανάμεσα στους Βυζαντινούς και τους Λατίνους, υπήρξε μια διαρκής αντιπαράθεση, η οποία κατά τη διάρκεια της Δ’ Σταυροφορίας κορυφώθηκε με την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης(1204). Ανάμεσα σε Δ και Α, η αποξένωση και η αμοιβαία εχθρότητα των 2 κόσμων ήταν τόσο μεγάλη, που είχε ως συνέπεια, οι Δ να παρακολουθήσουν με πλήρη σχεδόν αδιαφορία την πτώση της Α Αυτοκρατορίας. Ακόμα και το όνομα της «Βυζαντινής Αυτοκρατορίας», μαρτυρεί μια μακραίωνη έχθρα και υποτίμηση. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι η   ιστοριογραφία, θα επινοούσε το πρωτοφανές όνομα «Βυζάντιο», συσχετίζοντας τη Νέα Ρώμη, Κωνσταντινούπολη με μια αρχαία ελληνική αποικία, για να αποσυνδέσει το ανατολικό τμήμα από την αυτοκρατορική παράδοση και να περιγράψει την άλλοτε κραταιά Αυτοκρατορία, που αυτοπροσδιοριζόταν ως μοναδικός κληρονόμος της αυτοκρατορικής Ρώμης. Παρά τις θετικές, αρχικές προσπάθειες κάποιων Δ ιστοριογράφων, η μακρά παράδοση αδιαφορίας, έλλειψης κατανόησης και παρεξηγήσεων ανάμεσα στις 2 πλευρές, οδήγησε σε μια νοοτροπία γκετοποίησης της Βυζαντινής ιστοριογραφίας. Το πλέον προβεβλημένο γεγονός, ως άξονας διαφοροποίησης των 2 πλευρών είναι το Σχίσμα των 2 Εκκλησιών, Ορθόδοξης και Ρωμαιοκαθολικής. Μιλώντας σήμερα για Βυζάντιο και Δ Μεσαίωνα, αναφερόμαστε σε 2 διακριτά θρησκευτικά, ιστορικά και πολιτιστικά μεγέθη, τα οποία περιγράφουν, 2 διαφορετικούς τρόπους σκέψης και ύπαρξης με ρίζες ιστορικές. Η μοιρασμένη στα 2 Αυτοκρατορία, από τον Θεοδόσιο Α'(395), ορίζει και γεωγραφικά, ως ένα βαθμό, τις 2 μεσαιωνικές δυνάμεις. Στην υπερχιλιόχρονη πορεία του Βυζαντίου, μια σειρά από γεγονότα έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στη διαμόρφωση ενός(Δ) μεσαιωνικού πολιτισμού που αναπτύχθηκε ανταγωνιστικά προς το Βυζάντιο. Αυτά ήταν η γλωσσική αποξένωση, η βαθμιαία ανεξαρτητοποίηση της Δ θεολογικής και πολιτικής σκέψης και ο ανταγωνισμός της Δ με την Α Εκκλησία. ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ Τους πρώτους αιώνες της ιστορικής πορείας της, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία αποτελούσε ένα υπερεθνικό, οικουμενικό κράτος που περιελάμβανε όλον τον πολιτισμένο, τότε, μεσογειακό κόσμο. Το μόνο άλλο οργανωμένο κράτος που γνώριζε ήταν η Περσία των Σασσανιδών. Στην τεράστια επικράτειά της-απλωνόταν σε 3 ηπείρους- συμβίωναν Έλληνες και εξελληνισμένοι λαοί, αυθεντικοί Ρωμαίοι, Αρμένιοι, Σύροι, Αιγύπτιοι και Ιουδαίοι, υπολείμματα παλαιών μικρασιατικών λαών(Ίσαυροι, Φρύγες, Καππαδόκες), Ιλλυριοί και Θράκες στη Χερσόνησο του Αίμου και υπολείμματα νεώτερων εποικισμών Γαλατών και Γότθων. Όλοι αυτοί αυτοαποκαλούνταν Ρωμαίοι, στον βαθμό που ήταν αφοσιωμένοι στην Εκκλησία και στον Αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα. Από την ελληνιστική εποχή είχαν εμφανιστεί ισχυρές τάσεις επιγαμίας μεταξύ των μεσογειακών λαών. Πχ. ο αυτοκράτορας Αρκάδιος ήταν ισπανικής καταγωγής. Αρμενικής καταγωγής ήταν οι στρατηγοί του Ιουστινιανού Ναρσής, Ναρσής Καμσαρακάν και οι αυτοκράτορες Λέων ο Ε', Βασίλειος ο Α', Ιωάννης Α' Τσιμισκής, Ρωμανός ο Α'. Ο αυτοκράτορας Νικηφόρος ο Α' είχε αίμα αραβικό και ο πατέρας του επικού Διγενή Ακρίτα ήταν προσήλυτος Σαρακηνός. Οι Βυζαντινοί ήταν κοσμοπολίτες και χωρίς φυλετικές προκαταλήψεις. Δεν είχαν πρόβλημα να δεχθούν τον οποιονδήποτε και παιδιά μικτών γάμων μπορούσαν να κυβερνήσουν την Αυτοκρατορία. Απαραίτητη προϋπόθεση ήταν ο νεοεισερχόμενος να είναι χριστιανός και να μιλά ελληνικά. Αν και στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του, η εθνολογική σύνθεση του Βυζαντίου δεν συνδέθηκε αποκλειστικά με μία μόνο εθνότητα, γιατί στα σύνορα του υπήρχαν ή προσαρτήθηκαν κατά καιρούς πολλοί διαφορετικοί λαοί. Κορμός όμως της σύνθεσης αυτής ήταν ο ελληνορωμαϊκός κόσμος. Και οι διάφορες εθνότητες απόκτησαν τα κοινά χαρακτηριστικά της χριστιανικής πίστης και προοδευτικά της ελληνικής γλώσσας, παράγοντες που λειτούργησαν ως ενοποιητικοί. Η ελληνική γλώσσα(από τον 4^ο αι. εκτοπίζει τη λατινική στην Α), επικράτησε επί Ηρακλείου ως η επίσημη γλώσσα του Βυζαντίου. Είχε προηγηθεί η μοιραία αποδυνάμωση του ζωντανού, στρατιωτικής καταγωγής λατινικού πυρήνα των Βαλκανίων από τον Ιουστινιανό, για να επανδρώσει τις ανακτημένες και εκγερμανισμένες επαρχίες της Δ. Μόνο έτσι μπορεί να κατανοηθεί ο προοδευτικός εξελληνισμός των δομών της Αυτοκρατορίας και των προσαρτημένων στα όριά της λαών. Λόγω της απώλειας της Αιγύπτου και της Συρίας, σημειώθηκε(7^ος αι.) ριζική διαφοροποίηση στον χάρτη των εθνοτήτων. Το βυζαντινό κράτος περιόρισε την επικράτειά του σε περιοχές όπου το πατροπαράδοτα ελληνικό στοιχείο δέσποζε και αριθμητικά. Όμως δεν έπαψαν να εμφανίζονται νέοι λαοί. Οι σλαβικές επιδρομές(6^ος αι.), προκαλούν αναστάτωση στην εθνολογική σύσταση των επαρχιών της χερσονήσου του Αίμου, για να υποστούν, σταδιακά την αφομοιωτική δύναμη του ελληνικού στοιχείου, χωρίς όμως η έννοια της λέξης «Έλληνας» της εποχής εκείνης να ταυτίζεται με τη σημερινή έννοιά της, επηρεασμένη από την ιδεολογία του εθνικού κράτους (18^ος-19^ος αι.). ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ Το ερώτημα αν ο Βυζαντινός ήταν κάτι περισσότερο από Ρωμαίος πολίτης και Χριστιανός με ελληνική παιδεία, απασχόλησε αρκετά τους Νεοέλληνες ιστορικούς, κυρίως μετά την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους, υπό την επίδραση της νεωτερικής ιδεολογίας του εθνικισμού(μέσα 19^ου αι.). Με τη θεμελιακή εισφορά του «εθνικού» ιστοριογράφου Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου, υπέρμαχου της ενότητας της ελληνικής ιστορίας, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία βρήκε, όχι χωρίς αντιδράσεις, τη θέση της στην ιστοριογραφία του ελληνικού έθνους. Το πρόβλημα, αν η βυζαντινή ιστορία αποτελεί οργανικό μέρος της ιστορίας του ελληνικού έθνους, υπήρξε ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα ζητήματα, καθώς δεν μπορεί κάποιος να παραγνωρίσει το γεγονός ότι, εξίσου με τον σύγχρονο ελληνισμό, η ιταλική χερσόνησος, οι βαλκανικοί πληθυσμοί και οι σλαβικοί λαοί της ΒΑ Ευρώπης, ο κόσμος της Μικράς Ασίας και του αρμενικού έθνους, αναζητούν την κατανόηση της ιστορικής τους πραγματικότητας στο Βυζάντιο. Η γλώσσα της πολιτείας(μέσα 6^ου αι.) δεν υπήρξε η σλαβική ή η λατινική, αλλά η ελληνική(η lingua franca αν όχι ολόκληρης της Αυτοκρατορίας, των παραλίων της, των εμπορικών πόλεων και η γλώσσα της εκκλησίας των χριστιανών). Οι σπουδές της άρχουσας τάξης του Βυζαντίου ήταν ελληνορωμαϊκές(επειδή οι Ρωμαίοι θαύμαζαν τον πλούτο του ελληνικού λεξιλογίου, την τέχνη και τη φιλοσοφία των Ελλήνων) και σύντομα κυρίως ελληνικές. Η άρχουσα τάξη ενστερνιζόταν τη γλώσσα και τον πολιτισμό των Ελλήνων, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι η λέξη «Έλλην» ήταν ταυτισμένη με την ειδωλολατρία και απέφευγαν την αναφορά του εθνικού ονόματος. Ο ορθόδοξος χριστιανισμός, η ελληνική γλώσσα και πολιτισμός, με την ταυτόχρονη παρουσία τους, ως φυσική κληρονομιά, στον ελληνικό χώρο, δίνουν το δικαίωμα στη νεώτερη και σύγχρονη Ελλάδα να θεωρούν ισχυρή τη συγγένεια τους με ολόκληρη τη βυζαντινή ιστορία. Το γεγονός ότι η αφετηρία του νεώτερου Ελληνισμού βρίσκεται στο Βυζάντιο, αν και είναι για πολλούς ιστορικούς μια πραγματικότητα, για κάποιους άλλους τίθεται υπό αμφισβήτηση τονίζοντας ότι η ελληνικότητα εκδηλώθηκε επισήμως τους 2-3 τελευταίους βυζαντινούς αιώνες, εποχή σταδιακής συρρίκνωσης του Βυζαντίου και αποχωρισμού των μη ελληνικών περιοχών και πληθυσμών. Αυτό από τους μεν ερμηνεύεται ως ένδειξη ότι προηγουμένως η ελληνικότητα ήταν αμελητέα, ενώ κατ' άλλους ότι σε εκείνη τη φάση πλέον η πολιτεία δεν δεσμευόταν από το πολυεθνικό μωσαϊκό που έπρεπε να συγκρατεί σε συνοχή και μπορούσε να εκδηλώσει ελεύθερα τον ελληνικό χαρακτήρα της. ΒΥΖΑΝΤΙΝΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ Ύστερα από κάποιες αξιόλογες, αλλά περιορισμένες προσπάθειες(Wolf, Labbe), οι βυζαντινές σπουδές γνώρισαν την πρώτη τους άνθηση στη Γαλλία(μέσα 17^ου αι.). Υπό την επίδραση του ορθολογισμού, οι βυζαντινές σπουδές δοκίμασαν αισθητή κάμψη(18^ος αι.). Η εποχή του Διαφωτισμού έβλεπε με περιφρόνηση ολόκληρη τη μεσαιωνική περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας. Ο όρος «Μεσαίωνας» είναι παραπλανητικός καθώς δεν εκφράζει την αυτοσυνειδησία της εποχής του, αλλά αντανακλά αξιολογικές κρίσεις των ουμανιστών ιστοριογράφων για τους Μέσους Χρόνους και την Α Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο άνθρωπος των Μέσων Χρόνων σε Α και Δ δεν ζούσε με την αντίληψη ότι η εποχή του ήταν «Μεσαίωνας», δηλ. κάτι το ενδιάμεσο μεταξύ 2 ιστορικών εποχών ή κάτι «σκοτεινό» και παροδικό. Η ιστορία της βυζαντινής αυτοκρατορίας, για τον Διαφωτισμό ήταν ένα «άχρηστο απάνθισμα ρητορισμών και θαυματουργιών»(Βολταίρος) ή ένα «πλέγμα επαναστάσεων, εξεγέρσεων και αισχροτήτων»(Montesquieu) ή ο τραγικός επίλογος της ένδοξης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Έτσι εμφανίζεται και στα φημισμένα έργα των Charles le Beau(1701-78), «Ιστορία της Νεωτέρας Αυτοκρατορίας» και Εδουάρδου Γίββωνος(Gibbon) «Ιστορία της παρακμής και πτώσεως της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας». Αν και οι θεωρίες αυτών των μεγάλων ιστορικών έχουν ξεπεραστεί και αναγνωρίζονται ως μονόπλευρες, εχθρικές και ιστορικά αστήρικτες, εντούτοις στην εποχή τους και επί έναν σχεδόν αιώνα, επηρέασαν αρνητικά τις βυζαντινές σπουδές. Όπως έγραψε η καθ. Βυζαντινής ιστορίας Αικατερίνη Χριστοφιλοπούλου: «Ή πνευματική ηγεσία της Ευρώπης του ΙΗ' αιώνος περιφρονεί το Βυζάντιον...Διά την διαμόρφωσιν και διάδοσιν αυτών των αντιλήψεων σημαντική υπήρξεν η ευθύνη και του άγγλου ιστορικού Εδουάρδου Γίββωνος...Το πόνημα του γλαφυρού ιστορικού, παρά τον τίτλον του, περιλαμβάνει την ιστορίαν της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Ανεξαρτήτως της αντιρρήσεως, πώς είναι δυνατόν παρακμή να διαρκή ένδεκα αιώνας, όσοι μεσολαβούν από της ιδρύσεως της Κωνσταντινουπόλεως(324) μέχρι της πτώσεως της βασιλευούσης(1453), είναι φανερόν ότι ο συγγραφεύς δεν επεχείρησε να κατανοήση το Βυζάντιον εντός των ιστορικών του πλαισίων, ούτε αντελήφθη την συμβολήν του…»  Το έντονο ενδιαφέρον για την ιστορία(19^ος αι.-τελευταίες δεκαετίες-), ευνόησε τις βυζαντινές σπουδές και αναβίωσε το ενδιαφέρον για τη βυζαντινή ιστορία στις προηγμένες χώρες της Ευρώπης.

ΕΠΑΙΣΧΥΝΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΤΗΝ LIBERATION(αντιγραφή Ρεπούση είναι…)

ΕΠΑΙΣΧΥΝΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΤΗΝ LIBERATION(αντιγραφή Ρεπούση είναι…)

Liberation: «Η Ελλάδα έχει τάση να το παίζει θύμα»  Βαρείς χαρακτηρισμούς για την χώρα μας και τους Έλληνες χρησιμοποιεί ο δημοσιογράφος Jean Quatremer της Liberation σε σημερινό του άρθρο με τίτλο «Ελλάδα: η μεγάλη παρεξήγηση». Αρχικά ο Quatremer κάνει αναφορά στα ποσά που έχει δανείσει η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στην Ελλάδα, σημειώνοντας ότι «δεν έχουν καταβληθεί ποτέ στην ιστορία τέτοια ποσά σε καμία χώρα του κόσμου». Μάλιστα δηλώνει ότι «κατανοεί την αυξανόμενη δυσαρέσκεια των Ευρωπαίων και του ΔΝΤ απέναντι σε μια χώρα που δείχνει αχαριστία και απέφυγε παρ' ολίγον την κατάρρευση, γεγονός που θα είχε πολύ πιο δυσάρεστες συνέπειες από τη λιτότητα που υφίσταται αυτή τη στιγμή». Δεν διστάζει να γράψει μάλιστα ότι «η Ελλάδα διαθέτει ένα κράτος λιγότερο αποτελεσματικό από την Τουρκία». Και το καλύτερο το φυλάξαμε για τα τέλος, καθώς μέσα στο άρθρο του γράφει: «Η Ελλάδα έχει τάση να το παίζει θύμα και ζητάει συνεχώς χάρες με το επιχείρημα ότι αποτελεί το λίκνο του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Οι Έλληνες αρνούνται να αναγνωρίσουν ότι είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι για την άθλια κατάσταση της χώρας τους». ΙΔΟΥ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ Γενεές δεκατέσσερις περνάει η γαλλική εφημερίδα Liberation την Ελλάδα, για την οποία λέει πως «έχει τάση να το παίζει θύμα και ζητάει συνεχώς χάρες με το επιχείρημα ότι αποτελεί το λίκνο του ευρωπαϊκού πολιτισμού», ενώ για τους Έλληνες τονίζει ότι «αρνούνται να αναγνωρίσουν ότι είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι για την άθλια κατάσταση της χώρας τους». Όπως καταλάβατε το σημερινό άρθρο της εφημερίδας στάζει φαρμάκι εναντίον της χώρας μας. Σε μια εκτενέστατη ανταπόκριση από τις Βρυξέλλες και με τίτλο «Ελλάδα: η μεγάλη παρεξήγηση», ο αρθρογράφος δείχνει να γνωρίζει σε βάθος την οικονομική και πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα. «Οι Έλληνες πιστεύουν ότι η ΕΕ και το ΔΝΤ τους ζητούν πολλά. Το έδειξαν στις τελευταίες εκλογές ψηφίζοντας αντιμνημονιακά κόμματα... Ωστόσο, οι χώρες της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ δάνεισαν στην Αθήνα € 110 δις αρχικά και 130 δις επιπλέον, εκ των οποίων 50 δις για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Σε αυτά προστέθηκαν 50 δις κρατικά ομόλογα που αγοράστηκαν στη δευτερογενή αγορά από την ΕΚΤ. Ήτοι 290 δις συνολικά, περίπου 2,5 φορές τον ετήσιο προϋπολογισμό της ΕΕ για μια χώρα των 11 εκ κατοίκων που ζυγίζει μόνο το 2% του ΑΕΠ της Ευρώπης. Το ΔΝΤ δεν έχει καταβάλει ποτέ στην ιστορία του τέτοια ποσά σε καμία χώρα του κόσμου» αναφέρει η Liberation. Ο δημοσιογράφος θυμίζει ότι αυτά τα ποσά δεν δίνονται τώρα εξαιτίας της κρίσης. Η Ελλάδα, αναφέρει, δέχεται κοινοτικά κονδύλια από το 1988 ύψους 3%-4% του ΑΕΠ της ετησίως . Και από το 2002 δανείζεται στις αγορές με επιτόκια Γερμανίας. «Που διοχετεύεται αυτό το απίστευτο χρήμα; Σίγουρα δεν χρησίμευσε στην ανάπτυξη της χώρας αλλά στη διατήρηση ενός πελατειακού κράτους και στην κατανάλωση(η Ελλάδα είναι πρώτη χώρα στην Ευρώπη σε αγορά πολυτελών γερμανικών αυτοκινήτων)... Κατανοούμε έτσι την αυξανόμενη δυσαρέσκεια των ευρωπαίων και του ΔΝΤ απέναντι σε μια χώρα που δείχνει αχαριστία και απέφυγε παρ' ολίγον την κατάρρευση, γεγονός που θα είχε πολύ πιο δυσάρεστες συνέπειες από τη λιτότητα που υφίσταται αυτή τη στιγμή». Το σχέδιο λιτότητας, τονίζει ο δημοσιογράφος, δεν έχει στόχο να τιμωρήσει τους Έλληνες αλλά να ξαναστήσει τη χώρα στα πόδια της. «Αλλά το σημαντικό είναι οι μεταρρυθμίσεις που περιλαμβάνονται στο Μνημόνιο : όλος ο δημόσιος τομέας, από την υγεία, τη φορολογία, τη δικαιοσύνη, δείχνουν ότι η Ελλάδα διαθέτει ένα κράτος λιγότερο αποτελεσματικό από την Τουρκία» αναφέρει. Η εφημερίδα δίνει για την Ελλάδα την εικόνα τριτοκοσμικής χώρας αφού εντοπίζει το ελληνικό πρόβλημα στην ανικανότητα ενός μεγάλου μέρους της πολιτικής τάξης, στην διεφθαρμένη δημόσια διοίκηση, στη φοροδιαφυγή, στη διεφθαρμένη δικαιοσύνη, στην παραοικονομία, στην αναξιοποίηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων. «Οι ίδιοι οι Έλληνες δεν έχουν εμπιστοσύνη στη χώρα τους αν δούμε την φυγή καταθέσεων στο εξωτερικό, όπου οι περισσότεροι πολιτικοί έχουν καταθέσεις και δεν το κρύβουν» γράφει χαρακτηριστικά. Είναι προφανές, συνεχίζει ο αρθρογράφος ότι οι Ευρωπαίοι δεν θα ξαναδούν τα χρήματα που δάνεισαν στους Έλληνες. «Αλλά αυτή η ηθελημένη παραίτηση δεν πρέπει να γίνει χωρίς όρους : είτε το θέλουν είτε όχι οι Έλληνες πρέπει να αλλάξουν και να κάνουν βαθιές μεταρρυθμίσεις. Το να απαρνηθούμε τα χρήματά μας χωρίς όρους, όπως το προτείνουν κάποιες καλές ψυχές, παρότι πρόκειται για προσπάθεια που βαραίνει στους ώμους όλων των ευρωπαίων φορολογουμένων θα ήταν σαν να ομολογούμε ότι θα πρέπει να ξαναρχίσουμε τα ίδια σε 20 χρόνια. Ο πίθος των Δαναΐδων, να ένας αρχαιοελληνικός μύθος για τον οποίο λέμε, ευχαριστώ δεν θα πάρουμε», καταλήγει.

Υ.Γ.: δεν ξέρουν τύποι σαν τον Γάλλο τι μπορεί να παράγει η Τουρκία στα «κέφια» της, γι’ αυτό, όπως και το FOCUS της Γερμανίας μας υποβιβάζουν ως χώρα και εξυμνούν το τουρκικό «παράδειγμα». Εδώ αντιγράφει τους Γερμανούς προπαγανδιστές της Merkel. Ο «δημοσιογράφος» δεν ξέρει ότι και η Ελλάδα βάζει χρήματα στην ΕΕ και την Ευρωζώνη για τις άλλες χώρες με οικονομικά ή/ και πολιτικά προβλήματα(όχι προβληματικές με άχρηστους πολίτες). Δεν λέει ότι ΚΑΙ η Ελλάδα πληρώνει τις συνδρομές της για να συμμετέχει σε διεθνείς οργανισμούς, όπως το ΔΝΤ. Δεν αναφέρεται καθόλου στα οικονομικά δεδομένα της Γαλλίας(η Ελλάδα φταίει και γι’ αυτά;). Δεν βλέπει αυτό που η εφημερίδα του βλέπει. Ότι η βοήθεια» πάει στις τράπεζες και τις ελίτ που δημιούργησαν την κρίση και επιστρέφει στους δανειστές. Και είναι σε «ειδικό λογαριασμό» ώστε να ικανοποιούνται-ποτέ δηλ.- ΠΡΩΤΑ αυτοί και μετά να φάμε(;) τα υπολείμματα των ψίχουλων εμείς οι Έλληνες. Δεν θέλει να θυμάται πόσο συνέβαλε ο πρώην Πρόεδρος της Γαλλίας Sarkozy στην κατάσταση ΟΛΗΣ της Ευρώπης, επομένως και της Ελλάδας τα 2 τελευταία χρόνια. Προφανώς τον «δημοσιογράφο» δεν τον ενδιαφέρουν οι «δουλειές» ΚΑΙ με τις γαλλικές εταιρείες εξοπλιστικών προγραμμάτων ή το πόσο επικίνδυνη ΚΑΙ για τις γαλλικές τράπεζες είναι η ελληνική κατάρρευση την οποία απαιτεί για να «ανακουφιστεί» και να συνεχίσει χωρίς τον «βρωμιάρη». Μια έρευνα σε προσωπικότητες όπως ο Delacroix ή ο Hugo ίσως τον κάνει να δει αλλιώς την Ελλάδα. Όπως η εφημερίδα του μας βλέπει, γράφοντας άρθρα και όχι κάνοντας προπαγάνδα. Θα καταλάβει πόσο λάθος είναι. Είναι όντως λάθος να ζητάμε ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ βοήθεια επειδή είμαστε το λίκνο του πολιτισμού. Πρέπει να γίνουμε Ευρωπαίοι και να ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΜΕ, χωρίς να νοιαστούμε αν φανούμε «απολίτιστοι», την θέση μας στην Γηραιά Ήπειρο… Και την αποπληρωμή ΟΛΩΝ των χρεών(αρχαιότητες, πνευματικά δικαιώματα, παλαιά χρέη που απαίτησαν οι Αυτοκρατορίες, όπως η Γαλλική, πριν 1-2 αιώνες κ.ά.). Μετά ας πάρει ο καθένας τον δρόμο του. Η Ευρώπη, όχι όμως με αυτό το όνομα καθότι ελληνικό, χωρίς την Ελλάδα και η Ελλάδα μόνη της. Σαν την Lagarde θα ψάχνεις να κρυφτείς!!!

Είναι οι Έλληνες τεμπέληδες;(αυτά να τα μεταφράζουν κάποιοι στους Γερμανούς…)

Είναι οι Έλληνες τεμπέληδες;(αυτά να τα μεταφράζουν κάποιοι στους Γερμανούς…)

01/06/2012 Η αμερικανική εταιρία έρευνας και δημοσκοπήσεων Pew Research, ολοκλήρωσε μια ενδιαφέρουσα εργασία επάνω στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, εν μέσω της πολιτικής και δημοσιονομικής αναταραχής που κυριαρχεί αυτόν τον καιρό στην ΕΕ. Η έρευνα αυτή εξετάζει το πώς οι ευρωπαϊκοί λαοί βλέπουν ο ένας τον άλλο, αλλά και τους εαυτούς τους. Μερικά από τα συμπεράσματα ήταν αναμενόμενα, αφού για παράδειγμα, όλοι οι Ευρωπαίοι, ακόμη και οι ίδιοι οι Ιταλοί, θεωρούν την Ιταλία ως απόλυτα διεφθαρμένη! Ένα όμως ακόμη συμπέρασμα, που μάλλον θα πρέπει να οδηγήσει σε συζητήσεις, είναι το ότι όλοι οι λαοί της Ευρώπης, πλην ενός, συμφωνούν ότι οι Γερμανοί είναι οι πιο σκληρά εργαζόμενο απ όλους τους υπόλοιπους. Η μόνη εξαίρεση στην παραπάνω ομοφωνία είναι οι… Έλληνες, οι οποίοι θεωρούν τους εαυτούς τους ως τους ποιο σκληρά εργαζόμενους. Αυτό το εύρημα σίγουρα θα οδηγήσει σε γελάκια, ή και σε κάποιες έντονες διαφωνίες, αφού εδώ και πολύ καιρό η Ελλάδα αποτελεί για κάποιους το κλασικό παράδειγμα μιας χώρας τεμπέληδων και προνομίων. Συνεχώς ακούμε για το πόσο γενναιόδωρο είναι το συνταξιοδοτικό σύστημα της Ελλάδας, το οποίο οι Έλληνες θεωρούν ως κεκτημένο τους δικαίωμα. Αυτό, μαζί με κάποια άλλα στοιχεία, κάθε άλλο παρά σκληρά εργαζόμενους αποδεικνύει τους Έλληνες. Σύμφωνα όμως με μια έρευνα της McKinsey & Company, που δημοσιεύτηκε πέρσι, υπάρχουν στοιχεία που στηρίζουν την άποψη ότι όντως οι Έλληνες εργάζονται ιδιαίτερα σκληρά. Το 2011, η εταιρία αυτή μελέτησε την ελληνική οικονομία. Υπήρξαν αρκετά συμπεράσματα που επιβεβαίωσαν την  άποψη ότι πρόκειται για μια «ανίατη» περίπτωση, με τεράστιο παρεμβατικό δημόσιο τομέα, με πολλά χρέη, με διαφθορά και με μια απίστευτη φοροδιαφυγή. Παράλληλα όμως μελέτησε και το εργατικό δυναμικό της χώρας, καταλήγοντας στο συμπέρασμα, πως σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη, οι Έλληνες που εργάζονται είναι συγκριτικά λιγότεροι. Στην Ευρώπη, το 73% του εργατικού δυναμικού έχει δουλειά. Στην Ν Ευρώπη το ποσοστό αυτό είναι 70%. Στην Ελλάδα όμως, είναι μόλις 66%. Ανάλογο ποσοστό με την Ελλάδα έχουν και οι ΗΠΑ, εξαιτίας της αδυναμίας της οικονομίας τους. Η μελέτη συμπέρανε ότι λιγότεροι Έλληνες εργάζονται περισσότερες ώρες, για να στηρίξουν αυτούς που δεν εργάζονται. Αυτό δεν σημαίνει ότι παράγουν, αφού μεγάλο μέρος εργάζεται στον δημόσιο τομέα, αλλά κάποιος πρέπει να συντηρεί το δίκτυο ύδρευσης και το ηλεκτρικό. Όσοι δεν δουλεύουν, κυρίως νέοι και νέες, διατηρούν μια άνεση εξαιτίας αυτών που δουλεύουν αλλά και των δανεικών. Όπως το θέτει η μελέτη: «Ένα σχετικά μικρό ποσοστό Ελλήνων εργάζεται περισσότερες ώρες από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, για να στηρίξουν ένα γενικά μη παραγωγικό οικονομικό σύστημα». Πρόκειται για ένα ενδιαφέρον συμπέρασμα, που εξηγεί την αντίφαση που υπάρχει. Οι Έλληνες που εργάζονται, εργάζονται σκληρά. Γενικά όμως, δεν εργάζονται σε παραγωγικούς τομείς και για αυτό ακόμη και ο πλεονάζων ζήλος τους δεν βοηθά κατά πολύ την οικονομία της χώρας. Αυτό είναι που εμποδίζει την Ελλάδα να ανακάμψει και που θα οδηγήσει σε κατάρρευση του κοινωνικού της κράτους. Η παρούσα κατάσταση στην Ελλάδα δεν είναι βιώσιμη. Παράλληλα, έτσι εξηγείται και μια ακόμη τάση που γίνεται εμφανής στη χώρα. Οι νέοι, σκληρά εργαζόμενοι Έλληνες, την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια, εγκαταλείποντας μαζικά την χώρα. Ως πολίτες χώρας μέλους της ΕΕ, οι Έλληνες έχουν κάθε δικαίωμα να ταξιδεύουν και να εργάζονται ελεύθερα σε όποια χώρα της ένωσης επιθυμούν. Ήδη το έχουν κάνει περίπου 500.000 απ’ αυτούς. Πολλοί άλλοι έχουν επιλέξει να πάνε στην Β. Αμερική και στην Αυστραλία. Το κύμα αυτό της φυγής όλο και αυξάνεται, με αποτέλεσμα να επιδεινώνει τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα της χώρας. Πάντως, οι Έλληνες δεν είναι τεμπέληδες. Ίσως να είναι μερικοί. Οι περισσότεροι όμως δουλεύουν σκληρά, παράγοντας ελάχιστα.

Γερμανική βλακεία από BILD για Ελλάδα - ευρώ

Γερμανική βλακεία από BILD για Ελλάδα - ευρώ

«Ανάξιο λόγου», το σχετικό δημοσίευμα της γερμανικής BILD Η βλακεία των λαϊκών φυλλάδων της Γερμανίας, όπως είναι η BILD δεν έχει όρια. Η εφημερίδα σε χθεσινό της δημοσίευμα υποστηρίζει ότι θα υποτιμηθούν όσα χαρτονομίσματα ευρώ έχουν τυπωθεί στην Ελλάδα.  Ανοησίες και ανάξια λόγου, χαρακτηρίζει η Τράπεζα Ελλάδος τα γραφόμενα από τη γερμανική φυλλάδα και όπως αναφέρουν στελέχη της ΤτΕ, σε ανάλογο δημοσίευμα είχε προχωρήσει η BILD, στις αρχές του 2009, όταν έγραφε «μην παίρνετε ιταλικά ευρώ». Το νόμισμα που κυκλοφορεί, είναι κοινό και ανήκει στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, υπογραμμίζουν τα στελέχη της ΤτΕ. Η αξία του νομίσματος, είναι δεδομένη και δεν εξαρτάται από την οικονομική ευρωστία της χώρας που το «κόβει». Όλα τα χαρτονομίσματα που κυκλοφορούν στο ευρωσύστημα, τυπώθηκαν από την ΕΚΤ και επιστρέφουν σ’ αυτήν. Ειδικότερα κάθε κράτος που συμμετέχει στην Ευρωζώνη υποχρεούται να τυπώσει ορισμένο αριθμό χαρτονομισμάτων ευρώ, ο οποίος αντιστοιχεί στο οικονομικό του μέγεθος. Και ενώ στα κέρματα η χώρα προέλευσης δηλώνεται στην πίσω όψη, με τις παραστάσεις που έχει επιλέξει το κάθε κράτος, στα χαρτονομίσματα ακολουθείται άλλος δρόμος. Συγκεκριμένα σε κάθε χαρτονόμισμα(5, 10, 20, 50, 100, 200, 500), μπροστά από τον σειριακό του αριθμό υπάρχει ένα γράμμα, που γράμμα αντιστοιχεί στο κωδικοποιημένο όνομα της κάθε χώρας. Έτσι όλες οι χώρες, ανάλογα με το μέγεθος της οικονομίας τους, τυπώνουν περισσότερα ή λιγότερα ευρώ για λογαριασμό της ΕΚΤ. Η Ελλάδα για παράδειγμα τυπώνει 10άρικα(εκτός από το 2007 που τύπωσε και 20άρικα). Το γράμμα σύμβολο που αντιστοιχεί στο κάθε κράτος δεν παραπέμπει σε καμία περίπτωση στην διεθνή ονομασία του. Για παράδειγμα, η Ελλάς στα χαρτονομίσματα συμβολίζεται με το γράμμα Υ και όχι με τα αρχικά GR. Χθες η BILD έγραψε: Υποτιμημένα «ελληνικά» ευρώ να αντικαταστήσουν το κοινό νόμισμα στην Ελλάδα, σε περίπτωση εξόδου της από την Ευρωζώνη. Την εισήγηση κάνει ο Γερμανός καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου Humboldt και μέλος του οικονομικού συμβουλίου του υπουργείου Οικονομικών της Γερμανίας Charles Blankart. Στο δημοσίευμα επισημαίνεται ότι «εάν η Ελλάδα εγκαταλείψει το ευρώ, το νέο νόμισμα θα έπρεπε να δοθεί στους πολίτες εν μία νυκτί, ενώ το παλιό ευρώ θα διατηρούσε την αξία του. Κάτι τέτοιο, όμως, θα αποτελούσε «δηλητήριο για την ελληνική οικονομία» καθώς «ήδη οι Έλληνες λεηλατούν τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους, ζητώντας ευρώ σε μετρητά». Μάλιστα η εφημερίδα τονίζει, ότι το σχέδιο Blankart μπορεί να έλυνε κάποιο πρόβλημα, αλλά, «δυστυχώς, θα είχαμε ξαφνικά όλοι άχρηστα χαρτονομίσματα στις τσέπες μας, τουλάχιστον όσα έχουν το σειριακό αριθμό Υ».

ΠΙΝΑΚΑΣ(κωδικοποίηση ανά χώρα):

·           Γερμανία X

·           Γαλλία U

·           Ιταλία S

·           Ολλανδία P

·           Βέλγιο Z

·           Ισπανία V

·           Φινλανδία L

·           Αυστρία Ν

·           Λουξεμβούργο R

·           Ιρλανδία Τ

·           Πορτογαλία Μ

·           Ελλάς Υ

·           Εσθονία D

·           Κύπρος G

·           Μάλτα F

·           Σλοβενία H

·           Σλοβακία E

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ «ΚΥΡΙΟ» PAXMAN(να δει ξεράσματα εγγλέζικα από την Ελλάδα με την αγάπη…)

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ «ΚΥΡΙΟ»  PAXMAN(να δει ξεράσματα εγγλέζικα από την Ελλάδα με την αγάπη…)

Ο Jeremy Dickson Paxman του BBC είναι… φιλέλληνας. Ώρα, μιας που νιώθει κάτι στο στομάχι του όταν βλέπει κάτι που του θυμίζει την Ελλάδα, να δει στομάχια εγγλέζικα στην Ελλάδα. Αφού κατάφερε να κάνει και τον Παπακωνσταντίνου να ανακατευτεί είναι «τεράστιος»! Το βράδυ της Τετάρτης, λοιπόν, ο Paxman είχε προσκεκλημένους στην εκπομπή του τον πρώην υπουργό Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου και τον νομπελίστα οικονομολόγο Paul Krugman. Κάποια στιγμή, η συζήτηση έφτασε στα σενάρια για το μέλλον της Ελλάδας στο ευρώ, οπότε ο Paxman σχολίασε ότι μπορεί η Ευρωζώνη «να ξεράσει την Ελλάδα σαν χαλασμένο κεμπάπ!»... Την έντονη αντίδραση του Γ. Παπακωνσταντίνου προκάλεσαν τα... ατυχή σχόλια δημοσιογράφου του BBC για το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Προσβολή Όπως αντιλαμβάνεστε, το... εμετικό σχόλιο του Άγγλου παρουσιαστή προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση του Γ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος χαρακτήρισε «προσβλητική» και «ανάρμοστη» την παρομοίωση της Ελλάδας με «χαλασμένο κεμπάπ». «Η ελληνική οικονομία», είπε ο πρώην υπουργός Οικονομικών, απευθυνόμενος σε έντονο ύφος στον οικοδεσπότη του, «βρίσκεται σε κρίση και χρειάζεται σεβασμός στον ελληνικό λαό, που περνάει δύσκολες ώρες».

·      From Cyprus and Zakynthos(Greek island in the Ionian Sea, till 1864 under British occupation) http://www.tsantiri.gr/kypros/vinteo-sok-angli-touristes-parenochloun-sexoualika-methismeno.html

·      Drunk British stole bike in Rhodes http://www.inews.gr/135/rodos--angloi-touristes-se-katastasi-methis-eklepsan--michani-pop-korn.htm

·      British tourists(?) with the Legionnaires' disease

·      http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=100096&catid=5

·      British «Fight club» in Crete http://www.prionokordela.gr/ellada/xulo-agglwn-toyristwn-sthn-xersonhso-kanei-ton-gyro-tou-kosmou/

·      Malia Crete and the British presence there through a movie The Inbetweeners http://www.bloglines.gr/articles/164173/Spaei-tameia-tainia-gia-ta-Malia

BILD: «Έλληνες, τι κάνατε με τα δικά μας δις;»!

BILD: «Έλληνες, τι κάνατε με τα δικά μας δις;»!

Απάντηση: σίγουρα δεν κάναμε ό,τι εσείς με τα ελληνικά δις(βλ. κατοχικά δάνεια, εξοπλιστικά, εταιρείες με δραστηριοποίηση στην Ελλάδα)!!! Και η Ελλάδα, ως μέλος ΔΝΤ, ΕΕ και Ευρωζώνης δανείζει χώρες με προβλήματα, αλλά δεν προσβάλει καθημερινά π.χ. τους Πορτογάλους, τους Ιρλανδούς ή τους Ισπανούς κ.ά.. Είναι θέμα χαρακτήρα…

Ένα ακόμη ακραία προκλητικό δημοσίευμα για την Ελλάδα φιλοξενεί η γερμανική εφημερίδα BILD στην αρχική σελίδα της ηλεκτρονικής της έκδοσης με τίτλο «Έλληνες, τι έχετε κάνει με τα δισεκατομμύρια μας;» όπου ο αρθρογράφος Jan Schäfer, αποπειράται να εξηγήσει στους Γερμανούς πολίτες μέσα από εκτενέστατη ανάλυση(σχόλιο: αυτό δεν είναι οικονομική ανάλυση αλλά μαθήματα οικονομίας από έναν ρατσιστή σε κοιμισμένους πολίτες) πού έχει ξοδευτεί η οικονομική βοήθεια προς τη χώρα μας. Το άρθρο του γερμανικού θράσους έχει ως εξής στα ελληνικά: «Με την Ελλάδα να βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, ο φόβος της ολικής απώλειας των δισεκατομμυρίων των οικονομικών ενισχύσεων από την ΕΕ αυξάνεται καθημερινά. Τι έχουν απλούστατα κάνει οι Έλληνες με τόσα πολλά χρήματα που έχουν δανειστεί; Από την άνοιξη του 2010 οι ηγέτες των ευρωπαϊκών κρατών, οι τράπεζες και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο(ΔΝΤ), έχουν εγκρίνει προς την Ελλάδα 2 πακέτα διάσωσης, με το ποσό των σχεδόν € 148 δις να έχει αντληθεί. Η γερμανική βοήθεια από αυτά τα χρήματα ανέρχεται στα € 35 δις περίπου. Η BILD αποκαλύπτει πού έχουν πάει όλα αυτά τα χρήματα. Γεγονός είναι πως τα πιο λίγα χρήματα έχουν πάει στους απλούς Έλληνες(σχόλιο: αυτό με τόσο «καλή» ανάλυση το περνάει στα ψιλά ο γερμανικός εγκέφαλος, που ξαναβλέπει μπρος του τον παραπονιάρη, αχάριστο Έλληνα).

·      Πακέτο Νο1 προς την Ελλάδα(2010-2011): € 73 δις σε 6 δόσεις

·      Η μερίδα του λέοντος-περίπου € 55 δις- πήγαν στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), σε ιδιωτικές τράπεζες και σε ασφαλιστικές εταιρείες για την εξόφληση ληξιπρόθεσμων χρεών. Περίπου € 18 δις εισέρευσαν στον κρατικό προϋπολογισμό. Μεταξύ άλλων, πήγαν στους μισθούς: Σχεδόν 1 στους 4 εργαζόμενους είναι δημόσιος υπάλληλος στην Ελλάδα. Ή [άλλο ποσό πήγε] στις συντάξεις, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται και οι συντάξεις και τα επιδόματα πολυτελείας, όπως για παράδειγμα συμβαίνει με τις ανύπαντρες κόρες των υψηλόβαθμων στρατιωτικών.

Πακέτο Νο2 προς την Ελλάδα(από 2012): Μέχρι σήμερα έχουν εκταμιευθεί € 74,7 δις

·      € 30 δις πήγαν με τη σειρά τους στις τράπεζες και στους ιδιώτες πιστωτές.

·      € 5 δις σε τόκους.

·      Με € 18 δις υποστηρίχθηκαν οι ελληνικές τράπεζες, ενώ άλλα 7 δις θα ακολουθήσουν σύντομα τον ίδιο σκοπό.

·      Πάνω από 14 δις δαπανήθηκαν για την εξόφληση ομολόγων που θα κατατεθούν στην ΕΚΤ.

Με πτώχευση της Ελλάδας(χρεοκοπία), είναι τα χρήματα[μας] που θα χαθούν. Ο κ. Bernd Lucke, καθηγητής Οικονομίας του Πανεπιστημίου του Αμβούργου, υπολογίζει η δυνητική ζημιά στη Γερμανία να αγγίζει τουλάχιστον τα € 25 δις. ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ. Οι ιδιώτες πιστωτές(μεταξύ άλλων τραπεζών, ασφαλιστικών εταιρειών), παραιτούνται των δικαιωμάτων τους για τα επόμενα χρόνια, ούτως ή άλλως, σε περίπου € 100 δις. Από το 1981, όπου η Ελλάδα προσχώρησε στην ΕΕ, έλαβε επιδοτήσεις από τα κοινοτικά κονδύλια της ΕΕ, π.χ. για την κατασκευή οδών, τη γεωργία κ.ά., ύψους € 100 δις και πάνω. ΑΛΛΑ: Τα χρήματα αυτά δεν χρησιμοποιήθηκαν για να γίνει η ελληνική οικονομία βιώσιμη. Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, πρώην υπουργός της Ελλάδας, παραδέχτηκε σε πρόσφατη συνέντευξή του στη FAZ(Frankfurter Allgemeine Zeitung), ότι σχεδόν όλα τα χρήματα είχαν πάει στην κατανάλωση. Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, José Manuel Barroso, το αδιανόητο τελικό συμπέρασμά είναι ότι € 380 δις δόθηκαν για να βοηθήσουμε(σχέδιο: πού πήγε η βοήθεια στην Ελλάδα; Βλ. NEW YORK TIMES, 31/05/2012) την Ελλάδα, όπου έχουμε € 33.600 ανά κάτοικο ή 177% του ΑΕΠ της χώρας. Με το «Σχέδιο Marshall» στη Δ Ευρώπη μετά τον Β ΠΠ, [το ΑΕΠ] ήταν μόλις στο 2% …»(σχόλιο: ξέρει πόσο βοηθήθηκε ΚΑΙ η Γερμανία από το Marshall; Θυμάται ότι για χάρη της εξάλειψης του κομμουνιστικού «κινδύνου» διασώθηκαν ναζί και έγιναν αξιοσέβαστα μέλη της κοινωνίας όλων των ευρωπαϊκών κρατών και έφτασαν σε υψηλά αξιώματα;). Το Marshall «βοήθησε» την Ευρώπη όπως ήθελε η Washington του Truman(δόγμα Truman), με όρο την εξάλειψη της σοβιετικής «απειλής». Τον Ιούλιο του 1947 ιδρύθηκε η «Επιτροπή για την Ευρωπαϊκή Οικονομική Συνεργασία»(OEEC), που αποσκοπούσε στη διαχείριση του Σχεδίου Marshall και ακολούθησε(1949) η ίδρυση από τους Σοβιετικούς του «Συμβουλίου Αμοιβαίας Οικονομικής Βοήθειας(COMECON). 1^οι παραλήπτες της «βοήθειας» Μάρσαλ, ήταν οι χώρες που κατά τη γνώμη της Αμερικανικής ηγεσίας κινδύνευαν άμεσα από την εξάπλωση του κομμουνισμού δηλ., η Ελλάδα και η Τουρκία. Η Δ. Γερμανία έλαβε «βοήθεια» 1.448.000.000$ και η Ελλάδα 366.000.000$. Η μεταπολεμική Γερμανία κατάφερε, με την βοήθεια και των ΗΠΑ, να μην πληρώσει ως σήμερα τις αποζημιώσεις για τα κατοχικά δάνεια του 1941-4 και δεν επέστρεψε τις αρχαιότητες που έκλεψαν οι ναζί. Αντ’ αυτού, από το τέλος του Β’ ΠΠ ως σήμερα, είδε με την ανοχή και συνενοχή των «ελληνικών» κυβερνήσεων(βλ. π.χ. υπόθεση Merten), την Ελλάδα ως αποικία και προτεκτοράτο. Χωρίς την συναίνεσή μας γίναμε μέλη, με πλαστά στοιχεία, μέλος της Ευρωζώνης, με το ΟΚ της Γερμανίας. Τότε δεν το γνώριζε ούτε ο ελληνικός ούτε ο γερμανικός λαός. Ο τελευταίος δεν ξέρει όμως ότι η κρίση των «γουρουνιών» είναι υπεύθυνη της «ευημερίας» του(σχετικό αν δούμε λίγο καλύτερα την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ γερμανική οικονομία). Ο τελευταίος δεν ξέρει, γιατί τον έχουν φλομώσει φυλλάδες σαν την BILD με το δηλητήριο της «ανωτερότητάς» του έναντι των άλλων Ευρωπαίων, ούτε για την απόκρυψη χρέους από την κυβέρνηση Merkel, ούτε για τα German Statistics με την GOLDMAN SACHS(ανάλογα των Greek), ούτε για το πόσο πολύ «βοήθησε» το ΔΝΤ την Ελλάδα ή πόσο καλύτερα θα είναι η Ευρώπη χωρίς την γενέτειρά της. Αν μπορούσε η Ευρώπη να ζήσει χωρίς την Ελλάδα, θα είχαμε αποβληθεί από το σπίτι μας. Αν και αυτό το ξεχνάνε οι «ενάρετοι» Γερμανοί. Το χρέος τους στην Ελλάδα δεν μπορεί να αποτιμηθεί μόνο σε χρηματικές μονάδες.