GAPiseta

Παρασκευή 30 Μαρτίου 2012

ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ ΤΟ ΟΥΖΟ ΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ;(μετά τους Τσέχους μας κάνουν «κριτική» και οι Εσθονοί!)

Δεν μπορώ να καταλάβω τι σχέση έχει το εθνικό ποτό μιας χώρας και το συρτάκι με την οικονομική κρίση. Τα στατιστικά για την τεμπελιά ή μη των Ελλήνων, προτιμούν οι επικριτές τους να μην τα αγγίζουν. Όπως και όσα στοιχεία θα έπρεπε, ως κυβερνήτες, να γνωρίζουν για την ελληνική, ευρωπαϊκή και παγκόσμια κρίση. Αντί να κοιτάνε την δουλειά τους οι κυβερνήσεις της ΕΕ, που δεν την ξέρουν, πέφτουν στην παγίδα της γερμανικής προπαγάνδας, προφανώς γιατί χρειάζονται την εύνοια της Merkel, και λαϊκίζουν κατά της Ελλάδας. Αλλά η Εσθονία άργησε, γιατί ο ανθελληνισμός του Βερολίνου αρχίζει και χτυπάει στα νεύρα των Ευρωπαίων. Ακούστε πρωθυπουργό χώρας σε ντελίριο λαϊκισμού και ταυτόχρονη παραδοχή της αλήθειας για την Ελλάδα. «Ο πρωθυπουργός της Εσθονίας ήρθε αντιμέτωπος με τη λαϊκή οργή των πολιτών, οι οποίοι τον ρωτάνε γιατί να βοηθήσουν τους «πλούσιους» Έλληνες που πίνουν συνέχεια ούζο. Ο Εσθονός πρωθυπουργός Andrus Ansip, δήλωσε στο CNN ότι πολλοί φτωχοί κάτοικοι της χώρας του αναρωτιούνται γιατί πρέπει να βοηθήσουν εκείνοι οικονομικά μια μεγαλύτερη και πλουσιότερη χώρα όπως η Ελλάδα. «Είναι εξαιρετικά δύσκολο να εξηγήσεις στον φτωχό Εσθονό για ποιο λόγο πρέπει να βοηθήσουμε τον «πλούσιο» Έλληνα που πίνει πάντα ούζο και χορεύει συρτάκι», είπε και συνέχισε «Αυτή είναι η κοινή γνώμη. Στην πραγματικότητα όμως οι Έλληνες εργάζονται πολύ σκληρά». Τον Ιανουάριο του 2011 η Εσθονία έγινε το 1^ο μέλος της πρ. ΕΣΣΔ που άρχισε να χρησιμοποιεί το ευρώ, αλλά ταυτόχρονα εισήλθε και στην ευρωπαϊκή κρίση που μαστίζει την ευρωζώνη. Αντιμετωπίζοντας την χρηματοπιστωτική κρίση οι Εσθονοί επικρίνουν τέτοιου είδους μέτρα και θα ήθελαν μεγαλύτερο μισθό αυτή τη στιγμή, προσθέτει ο Ansip. Δεν καταλαβαίνουν γιατί πρέπει να γίνει όλο αυτό. Παρόλα αυτά ο πρωθυπουργός της Εσθονίας πιστεύει ότι η είσοδος της χώρας του στην ευρωζώνη ήταν η σωστή απόφαση. «Όλοι μπορούν να καταλάβουν πόσο σημαντική ήταν για την Εσθονία το €. Παρόλο που η χώρα μαστίζεται από την ανεργία και τον πληθωρισμό, το € μετέτρεψε την Εσθονία σε έναν ελκυστικό προορισμό για ξένες επενδύσεις, δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας και αυξάνοντας τις εξαγωγές», δήλωσε ο Ansip. Η Ευρώπη στηρίζει το εμπόριο, 70% των εξαγωγών μας πηγαίνουν σε χώρες της ΕΕ» κατέληξε. Τέλος επεσήμανε ότι η βοήθεια που έδωσε η Εσθονία στην Ελλάδα είναι με μορφή δανείου, επομένως τα λεφτά πρέπει να επιστραφούν, δεν είναι χάρισμα.»(σχόλιο: αυτό καταρρίπτει την γερμανική προπαγάνδα της «βοήθειας»). Σταθερότητα απόψεων έχει ο Εσθονός. Άλλα λέει στο CNN και άλλα στους πολίτες που, η πλειοψηφία τους, δεν βλέπει CNN! Το ούζο ή το συρτάκι, πάντως δεν είναι αιτία της κρίσης, ούτε σοβαρό επιχείρημα εναντίον της Ελλάδας! Αν τα εξετάσεις ΣΟΒΑΡΑ, αποτελούν πολιτιστικά κειμήλια. Δείγμα και αυτό, πόσο η Μεταπολίτευση άλλαξε την εικόνα του Έλληνα, από σοβαρό άνθρωπο, σε σάχλα που δεν προσαρμόζεται με τίποτα στο εξωτερικό και είναι χαζοχαρούμενος και τρελός. Ενώ η πραγματικότητα των Ελλήνων μεταναστών και της πλειοψηφίας των Ελλήνων στην Ελλάδα είναι διαφορετική, και πριν την κρίση, αλλά ειδικά τώρα μπορεί να χαρακτηριστεί ως φόβο ρατσιστικών επιθέσεων στην Ευρώπη και τραγωδία και δράμα(με την κυριολεκτική τους σημασία) στο εσωτερικό. Η 1^η αναφορά στην Εσθονία γίνεται από τον Τάκιτο(Ρωμαίος ιστορικός). Καλύτερα να δει την ελληνική Ιστορία, για να καταλάβει τι εστί Ελλάδα, γιατί εμείς πίνουμε αλλά αυτοί έχουν θολώσει και δεν βλέπουν την αλήθεια.

ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΜΕ ΤΑ ΕΞΟΠΛΙΣΤΙΚΑ ΣΤΗΝ… ΣΟΥΗΔΙΑ(γίνονται σκάνδαλα στις «ενάρετες» χώρες;!)

Καταρχάς, ποιος απειλεί την Σουηδία και χρειάζεται στρατό;! Και μετά γίνονται σκάνδαλα σε χώρες «πρότυπα»;! Η εκδίκηση της Ελλάδας αρχίζει! Η Βιέννη πολιορκείται, όχι από τους Οθωμανούς, αλλά από την λιτότητα, η Ολλανδία είναι σε πολιτική και οικονομική κρίση, η κριτική κατά της γερμανικής κυβέρνησης οξύνεται, το ΔΝΤ είναι στον τοίχο από πολιτικούς, διανοούμενους, νομικούς και διαδηλωτές, το σάπιο «ελληνικό» κατεστημένο τρέμει την ψήφο των Ελλήνων και τώρα μαθαίνουμε, σαν ένα μικρό βάλσαμο, ότι και στην Σουηδία συμβαίνουν σκάνδαλα με τα εξοπλιστικά! Όχι βέβαια σαν αυτά στην Ελλάδα, που είναι από τα πιο σοβαρά αν όχι παγκοσμίως, τουλάχιστον στην Ευρώπη. «Παραιτήθηκε ο Υπουργός Άμυνας της Σουηδίας. Στην έξοδο οδηγήθηκε ο Σουηδός Υπουργός Άμυνας Sten Tolgfors. Πώς ένα συμβόλαιο με το Ριάντ, προκάλεσε παρέμβαση της δικαιοσύνης. Ο Υπουργός Άμυνας της Σουηδίας Sten Tolgfors παραιτήθηκε, ανακοίνωσε σήμερα ο πρωθυπουργός Fredrik Reinfeldt. Η παραίτηση ήρθε, ύστερα από εβδομάδες συζητήσεων για ένα συμβόλαιο με το Ριάντ που αφορά σχέδιο ανέγερσης στη Σαουδική Αραβία εργοστασίου εξοπλιστικών συστημάτων, κυρίως αντιαρματικών πυραύλων. «Αποφάσισα σήμερα να απαλλάξω τον Sten Tolgfors από τα καθήκοντά του, ύστερα από αίτημά του», δήλωσε ο Ράινφλεντ σε κοινή συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε με τον παραιτηθέντα υπουργό. Η αποκάλυψη που οδήγησε στο τέλος Στις 06/03 το δημόσιο σουηδικό ραδιόφωνο (SR) είχε αποκαλύψει ότι η Σουηδική Υπηρεσία Αμυντικών Ερευνών(FOI) είχε συστήσει μια εταιρία φάντασμα για να καλύπτει την εμπλοκή της και αυτήν της κυβέρνησης στο αποκαλούμενο «Σχέδιο Simoom» που χρονολογείται στο 2007 για την κατασκευή στη Σαουδική Αραβία ενός εργοστασίου αντιαρματικών πυραύλων. Την περασμένη εβδομάδα η σουηδική δικαιοσύνη άρχισε τη διενέργεια προκαταρκτικής έρευνας για την υπόθεση, μετά και την καταγγελία του γενικού διευθυντή του FOI Jan-Olof Lind στον εισαγγελέα για «μια υποψία εγκληματικής πράξης», ύστερα από εσωτερική έρευνα στην υπηρεσία. «Όσον αφορά την συζητήσεις των τελευταίων εβδομάδων για τη Σαουδική Αραβία δεν έχω τίποτε να προσθέσω», δήλωσε σήμερα ο Tolgfors. Διευκρίνισε ότι είχε αποφασίσει να παραιτηθεί, αλλά η προσοχή των ΜΜΕ τις τελευταίες εβδομάδες διευκόλυνε και επέσπευσε τη λήψη της απόφασής του. Υπό την πίεση της αντιπολίτευσης που ζητούσε την παραίτησή του και των ΜΜΕ που ασχολήθηκαν εκτενώς με την υπόθεση μετά την αποκάλυψή της, ο Sten Tolgfors παραδέχτηκε ότι γνώριζε για το σχέδιο της FOI στη Σαουδική Αραβία και για την εταιρία φάντασμα. Η Σουηδία έχει ήδη πουλήσει όπλα στο Ριάντ, αλλά εμπιστευτικά έγγραφα που περιήλθαν στην κατοχή του SR δείχνουν ότι πρόκειται για βοήθεια σε ένα «δικτατορικό» καθεστώς, σύμφωνα με το δημόσιο ραδιόφωνο. Ο πρωθυπουργός πρόσθεσε ότι η υπουργός Υποδομών Catharina Elmsäter-Svärd θα αναλάβει προσωρινά το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Άμυνας εν αναμονή του διορισμού νέου υπουργού.» ΜΟΝΟ όμως στην Ελλάδα βασιλεύει η ατιμωρησία. SIEMENS, εξοπλιστικά, παράνομοι λογαριασμοί, γερμανικές αποζημιώσεις, φάρμακα και διαφθορά πολιτικών «θάβονται» και κρύβονται κάτω από τα κιλίμια της Βουλής. Και η Σουηδία είχε περάσει οικονομική κρίση (αρχές 1990), αλλά το πολιτικό προσωπικό της χώρας που την αντιμετώπισε ήταν ώριμο και έτοιμο να αλλάξει για το καλό της χώρας. Δεν την θυσίασε για το καλό του χρηματοπιστωτικού συστήματος… Ο λαλίστατος Υπουργός Οικονομικών της Σουηδίας, δεν έχει να πει κάτι περί της σουηδικής συνταγής σκανδάλων; Μιλάμε για ερωτικά, που βγαίνουν συνέχεια, αλλά τα ελληνικά ΜΜΕ δεν τα αναφέρουν για να μην στεναχωρηθούν οι φίλοι μας στην Στοκχόλμη και διαταραχθούν οι σχέσεις(;) μας, και το μεγάλο σκάνδαλο στον χώρο της υγείας Lomma Eternit(εργοστάσιο, χτισμένο(1977) με αμίαντο-στην Ελλάδα ούτε που θα έχει γίνει ΣΟΒΑΡΟΣ έλεγχος για τα κτίρια, παλιά κυρίως, χτισμένα με τοξικά και επικίνδυνα υλικά-, το οποίο λειτούργησε για 70 χρόνια, σκοτώνοντας στην δουλειά, κυριολεκτικά όμως, τους εργαζόμενούς του).

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α’ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ(σα σήμερα επιλέγει για Βασιλιάς)

Γεώργιος Α’(1845-1913). Ο μακροβιότερος μονάρχης της νεότερης Ελλάδας(1863-1913), ο 2^ος μετά τον Όθωνα βασιλιάς και ο 1^ος της δυναστείας Γκλύξμπουργκ. Το πλήρες όνομά του ήταν Χριστιανός-Γουλιέλμος-Φερδινάνδος-Αδόλφος-Γεώργιος. Ήταν δευτερότοκος γιος του πρίγκιπα και μετέπειτα βασιλιά της Δανίας Χριστιανού Δ’(ενθρονίστηκε τον Νοέμβριο του 1862). Δολοφονήθηκε στις 18/03/1913(ή 05/03, με το παλαιό ημερολόγιο) στην Θεσσαλονίκη. Μετά την «υποχρεωτική» έκπτωση από τον θρόνο του Όθωνα(από την Μ. Βρετανία), έπρεπε να βρεθεί νέος βασιλιάς για την Ελλάδα, αρεστός και κατάλληλος για τα συμφέροντα των «προστάτιδων» χωρών. Αρχικά, οι Έλληνες, μετά από πολλές βρετανικές ίντριγκες, ήταν υπέρ του δευτερότοκου γιου της βασίλισσας Βικτώριας, πρίγκιπα Αλβέρτου. Αλλά, οι Μ. Δυνάμεις, είχαν δεσμευθεί(Πρωτόκολλο Λονδίνου, 1832) να μην ανέβει στον ελληνικό θρόνο γόνος από τους βασιλικούς οίκους των δικών τους χωρών. Έτσι, μετά από πιέσεις άλλων Δυνάμεων της εποχής, αποφασίστηκε να δοθεί ο θρόνος στον Γεώργιο, δευτερότοκο γιο του μετέπειτα(1863) Βασιλιά της Δανίας Χριστιανού Θ, εκ του Οίκου των Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg, συνολικού κλάδου του Οίκου του Ολδεμβούργου (Oldenburg). Οι Γκλύξμπουργκ, βασίλευσαν στην Ελλάδα για τα επόμενα 111 χρόνια(ως το δημοψήφισμα του 1974).

Σημαντικές ημερομηνίες βασιλείας Γεωργίου Α’

· 10/10/1862: Ξεσπά επανάσταση που οδηγεί στην έξωση του Όθωνα. Σχηματίζεται τριμελής επιτροπή, με πρόεδρο τον Δημήτριο Βούλγαρη και μέλη τους Κωνσταντίνο Κανάρη και Μπενιζέλο Ρούφο, η οποία αναλαμβάνει την άσκηση όλων των εξουσιών(Προσωρινή Κυβέρνησις της Ελλάδος)

· 14/10: Το απομεσήμερο ο αθηναϊκός λαός συγκεντρώνεται στην Πλατεία Όθωνος για να πανηγυρίσει την έξωση. Μετά τη δοξολογία ο πρόεδρος της Προσωρινής Κυβερνήσεως Δημήτριος Βούλγαρης απευθύνεται στο συγκεντρωμένο πλήθος: «Ας ορκισθώμεν επί της Πλατείας ταύτης, της λαβούσης ήδη το ωραίον της «Ομονοίας» όνομα, και ας είπη έκαστος εξ ημών: Ορκίζομαι πίστιν εις την πατρίδα και υπακοήν εις τας εθνικάς αποφάσεις.».

· 10/11: Διαδηλώσεις στην Αθήνα υπέρ της υποψηφιότητας για τον ελληνικό θρόνο του πρίγκιπα Αλφρέδου, δευτερότοκου γιου της βασίλισσας της Αγγλίας, Βικτωρίας. Η Αγγλία δεν αποδέχεται την υποψηφιότητα, γιατί κωλύεται από τις διεθνείς συνθήκες για το ελληνικό ζήτημα.

· 19/11: Δημοψήφισμα για την εκλογή νέου βασιλιά. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα( ψήφισμα της Εθνικής Συνέλευσης(22/01/1863)), από τις 244.202 ψήφους οι 230.016 είναι υπέρ του Άγγλου πρίγκιπα Αλφρέδου.

· 24-28/11: Εκλογές για την ανάδειξη αντιπροσώπων στη Συντακτική Συνέλευση, με βάση τον εκλογικό νόμο του 1844(τροποποίηση με το ψήφισμα της 23^ης Οκτωβρίου του 1862, που προβλέπει την εκλογή πληρεξουσίων και από τους Έλληνες που δεν ζουν στην Ελλάδα).

· 10/12: 1^η συνεδρίαση της συνέλευσης που προέκυψε από τις πρόσφατες εκλογές.

· 12/01/1863: Η συνέλευση κηρύσσει «εαυτήν νομίμως συγκεκροτημένην».

· 19/01: Η συνέλευση ονομάστηκε «Η εν Αθήναις Β' Εθνική των Ελλήνων Συνέλευσις».

· 11/02: Η συνέλευση, στην οποία πλειοψηφούν οι προοδευτικοί(«Ορεινοί»), εκλέγει κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Ζηνόβιο Βάλβη(παραίτηση στις 27/03). Αποφασίζει ότι μέχρι την έλευση του νέου βασιλιά την εκτελεστική εξουσία θα ασκεί ο πρόεδρος της κυβέρνησης.

· 18/03/1863: Το Ψήφισμα της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως: «H εν Αθήναις Β΄ των Ελλήνων Συνέλευσις :

α) Αναγορεύει παμψηφεί τον πρίγκιπα της Δανίας Χριστιανόν, Γουλιέλμον, Φερδινάνδον, Αδόλφον, Γεώργιον, δευτερότοκον υιόν του πρίγκιπος Χριστιανού της Δανίας, συνταγματικόν βασιλέα των Ελλήνων υπό το όνομα Γεώργιος Α΄ Βασιλεύς των Ελλήνων...

β) Οι νόμιμοι διάδοχοι αυτού θέλουσι πρεσβεύει το Ανατολικόν Ορθόδοξον δόγμα.

γ) Τριμελής επιτροπή εκλεχθησομένη υπό της Εθνοσυνελεύσεως θέλει μεταβεί είς την Κοπεγχάγην και προσφέρει αυτώ εν ονόματι του Ελληνικού Έθνους το Στέμμα.

Στο Ψήφισμα αυτό ο Γεώργιος αποκαλείται Βασιλεύς των Ελλήνων, κατόπιν προτροπής του ιδίου, και όχι Βασιλεύς της Ελλάδας, όπως ονομαζόταν ο Όθων. Παρά τις διαμαρτυρίες της Υψηλής Πύλης για την προσηγορία, που σήμαινε ότι ο Γεώργιος θα ήταν Βασιλιάς όχι μόνο των κατοίκων της Ελλάδας, αλλά και όλων των Ελλήνων, η προσωνυμία έμεινε. Στα ξενόγλωσσα κείμενα ο τίτλος ήταν ROI DES GRECS. Αργότερα όμως, για να ικανοποιηθεί η Πύλη, έγινε ROI DES HELLENES. Με τη συνθήκη του Λονδίνου(01/13/07/1863) ορίστηκε ότι οι διάδοχοι του Γεωργίου θα πρέσβευαν το ορθόδοξο δόγμα και η ενηλικίωσή του(γεν. το 1845), για να μην επαναληφθεί η Αντιβασιλεία, θα οριζόταν αμέσως. Με την ίδια συνθήκη οριζόταν ότι τα γεωγραφικά σύνορα του Ελληνικού Βασιλείου θα εκτείνονταν με την παραχώρηση - προσάρτηση της Επτανήσου, εφόσον θα συμφωνούσαν γι αυτό οι Μ. Δυνάμεις και θα εκφραζόταν σχετική ευχή από την Ιόνιο Βουλή. Ο Γεώργιος, αφού επισκέφτηκε(Σεπτέμβριος, Οκτώβριος) την Αγία Πετρούπολη, το Λονδίνο και το Παρίσι, έφτασε στον Πειραιά(30/10). Στην 1^η προκήρυξή του προς τον Ελληνικό Λαό, διαβεβαίωνε ότι θα τηρήσει τους νόμους του κράτους και «προ πάντων το Σύνταγμα» και ότι θα επιδίωκε να γίνει η Ελλάδα «πρότυπον Βασιλείου εν τη Ανατολή». Βασικός σύμβουλος του Γεωργίου τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του υπήρξε ο Δανός κόμης Sponneck(1815-88), πρ. Υπουργός Οικονομικών της Δανίας. Η απομάκρυνσή του, λίγο αργότερα, από την Αυλή προκάλεσε γενική ικανοποίηση. Η 1^η περίοδος της διακυβέρνησής του ήταν ασταθής. Σημειώθηκαν περισσότερες από 20 κυβερνητικές αλλαγές(1863-74). Σε ταξίδι του στην Ρωσία, για να συναντήσει την αδελφή του Αυτοκράτειρα Μαρία Φεοντόροβνα, σύζυγο του Αυτοκράτορα Αλέξανδρου Γ΄ της Ρωσίας, γνώρισε και παντρεύτηκε στις(27/10/1867, Γρηγοριανό Ημερολόγιο, στην Αγία Πετρούπολη, την 16χρονη τότε Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Κωνσταντίνοβκα της Ρωσίας, κατευθείαν απόγονο της Βυζαντινής Αυτοκράτειρας Ευφροσύνης Δούκαινας Καματερίνας(σύζυγο του Αλέξιου Γ΄ των Αγγέλων). Απέκτησαν 8 παιδιά. Αδελφή του Γεωργίου ήταν η Βασίλισσα Αλεξάνδρα σύζυγος του Βασιλιά Εδουάρδου Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Η Αρχή της Δεδηλωμένης Ο Χαρίλαος Τρικούπης αρθρογραφούσε βίαια κατά του Γεωργίου(Ιούλιος 1874), υποστηρίζοντας ότι κυβερνούσε προσωπικά με κυβερνήσεις μειοψηφίας της αρεσκείας του και η βασιλική εύνοια ήταν το απαραίτητο προσόν για την εξασφάλιση της εξουσίας. Πρότεινε την καθιέρωση της Αρχής της Δεδηλωμένης, δηλ. της αρχής εκείνης όπου ο Βασιλιάς διορίζει πρωθυπουργούς μόνον όσους διέθεταν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία δηλ. είχαν λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή. Η μεγάλη ευελιξία του Γεωργίου φάνηκε από τον τρόπο που αντέδρασε. Μετά από μια παρατεταμένη κρίση λόγω αποκαλύψεων για δωροδοκίες υπουργών, κάλεσε τον Τρικούπη και έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης και διακήρυξε την πρόθεσή του να εφαρμόζει την Αρχή. Το Κίνημα στου Γουδί(1909) Τη νύχτα της 14^ης προς 15^η Αυγούστου του 1909, εκδηλώθηκε κίνημα υπό την αρχηγία του συνταγματάρχη Νικόλαου Ζορμπά, αρχηγού του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Τα αιτήματα των κινηματιών ήταν κάθε άλλο παρά ριζοσπαστικά. Όσον αφορά τη Δυναστεία απαιτούσε την απομάκρυνση των Πριγκίπων από το στράτευμα. Ακολούθησε περίοδος πολιτικής ανωμαλίας και ο Γεώργιος, και ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος, είδαν στο πρόσωπο του Ελευθερίου Βενιζέλου τη μοναδική λύση από το αδιέξοδο. Το κίνημα αυτό ήταν η 1η παρέμβαση του στρατού(1909-1974) στην πολιτική ζωή της χώρας(3^ος πόλος εξουσίας, μαζί με Παλάτι και Βουλή). Βαλκανικοί Πόλεμοι Ο Βενιζέλος, επιδιώκοντας εθνική ενότητα, ζήτησε από τον Γεώργιο να τεθεί επικεφαλής του κινήματος εθνικής αναγέννησης, έχοντας ως κοινό παρονομαστή της σύμπτωσης των απόψεών τους στην εξωτερική πολιτική. Ο γηραιός Βασιλιάς άφησε τον Βενιζέλο να κυβερνήσει ριζοσπαστικά, να ανασυγκροτήσει το ελληνικό κράτος, να προβεί σε γενναίες εσωτερικές μεταρρυθμίσεις και να δημιουργήσει ισχυρό στράτευμα. Τοποθέτησε τον Διάδοχο Κωνσταντίνο επικεφαλής του στρατεύματος. Απελευθερώθηκαν η Ήπειρος, η Μακεδονία και τα Νησιά του Αιγαίου. Δολοφονία του Γεώργιου Α' Ο Γεώργιος Α΄ θέλοντας να επισκεφτεί για εθιμοτυπικούς λόγους τον Γερμανό ναύαρχο Γκόπφεν, κατέβηκε στην αποβάθρα του Λευκού Πύργου(05/03/1913). Μαζί του ήταν και ο υπασπιστής του ταγματάρχης Φραγκούδης. Στην συμβολή της οδού Β. Όλγας, ο Αλέξανδρος Σχινάς πλησίασε και από μικρή απόσταση πυροβόλησε τον Γεώργιο Α΄. Έπειτα προσπάθησε να πυροβολήσει και τον υπασπιστή του αλλά εκείνος πρόλαβε και τον αφόπλισε. Ο Σχινάς συνελήφθη από 2 χωροφύλακες που βρίσκονταν σ εκείνο το σημείο. Ο τραυματισμένος Γεώργιος μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο «Παπάφειο Ίδρυμα», αλλά οι γιατροί δεν μπόρεσαν να του προσφέρουν καμία βοήθεια. Ο Γεώργιος ήταν ήδη νεκρός. Αμέσως η πόλη τέθηκε σε κατάσταση επιφυλακής, τα καταστήματα έκλεισαν κι άρχισαν οι καμπάνες των εκκλησιών να χτυπούν πένθιμα. Η σορός του Γεωργίου ταριχεύθηκε και για πολλές μέρες εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα. Μεταφέρθηκε στον Πειραιά. Στις 20/03 κηδεύτηκε στο βασιλικό ανάκτορο στο Τατόι. Ο Γεώργιος κατάφερε να προσαρμοστεί στην ελληνική πραγματικότητα σε μεγάλο βαθμό. Η ένταξή του σ’ αυτή, του επέτρεψε να ασκήσει έντονη επιρροή στην ελληνική πολιτική σκηνή, σε βαθμό πολύ μεγαλύτερο από όσο ήταν φανερό. Αν και άνθρωπος της καλής ζωής προτιμούσε να διατηρεί τα προσχήματα στο αυστηρών αρχών αθηναϊκό περιβάλλον. Όποτε έφευγε στο εξωτερικό γευόταν όσες απολαύσεις δεν μπορούσε στην Ελλάδα. Πολλές φορές οι γνωρίζοντες τον χαρακτήρα του έλεγαν πως ο θυρεός του «Πατήρ του Έθνους» ήταν ακριβής στην κυριολεξία. Η διαλλακτικότητα και η ψυχραιμία του, του επέτρεψε, να διατηρεί ανοιχτές γραμμές με το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού κόσμου και, χωρίς να είναι ιδιαίτερα δημοφιλής, να παραμένει η εξουσία του σεβαστή. Σε όλους αυτούς τους παράγοντες αποδίδεται η μακροχρόνια βασιλεία του και η ωρίμανση του ελληνικού πολιτικού κόσμου· επί των ημερών του εξευρωπαΐστηκε(;). Για τις Μεγάλες Δυνάμεις εθεωρείτο ο πλέον αξιόπιστος Έλληνας συνομιλητής. Κατά την έκφραση του Βρετανού Βασιλιά Γεωργίου Ε΄ ο θάνατός του ήταν μεγάλη απώλεια για την Ελλάδα. Ουδέποτε κατάφερε να φανατίσει τον ελληνικό λαό υπέρ ή εναντίον του. Επί των ημερών του, το πρόσωπο του Βασιλιά δεν είχε ένθερμους οπαδούς, ούτε εχθρούς, εν αντιθέσει προς τον γιο του Κωνσταντίνο. Η ικανότητά του απεδείχθη πολύ σύντομα, με τις διενέξεις του διαδόχου του Κωνσταντίνου με τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο(Εθνικός Διχασμός, 1916-7).

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ(1919-2005)

Ο Μίλτος Σαχτούρης(Αθήνα, 29/07/1919 – Αθήνα, 29/03/2005) ήταν ένας από τους σημαντικότερους μεταπολεμικούς Έλληνες ποιητές τιμημένος με 3 κρατικά βραβεία. Γεννήθηκε στην κλινική Λούρου στην Αθήνα. Ήταν γιος του δικαστικού και νομικού συμβούλου του κράτους, Δημητρίου Σαχτούρη και της Αγγελική Παπαδήμα. Από το γένος του πατέρα του καταγόταν από την Υδραϊκή οικογένεια των Σαχτούρηδων και ήταν εγγονός του αξιωματικού του πολεμικού ναυτικού Μιλτιάδη Σαχτούρη και δισέγγονος του ναυμάχου του '21 Γιώργη Σαχτούρη. Σε ηλικία 5 ετών εγκαταστάθηκε με την οικογένεια του μόνιμα στην Αθήνα. Με προτροπή και επιμονή του πατέρα του άρχισε σπουδές νομικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών(1937). Στο σχολείο ήταν συμμαθητής με τον Επαμεινώνδα Γονατά. Το 1938 δημοσίευσε με το ψευδώνυμο Mίλτος Xρυσάνθης ένα διήγημα στο περιοδικό Εβδομάδα. Το 1939 πέθανε ο πατέρας του. Λίγα χρόνια αργότερα(1944), αν και βρισκόταν στο 4^ο έτος της Νομικής, έκαψε τα βιβλία του, αποφασισμένος να επιδοθεί αποκλειστικά στην ποίηση. Την βιβλιοθήκη του πατέρα του, με τα νομικού περιεχομένου βιβλία, την πούλησε. Στην Κατοχή έπασχε από φυματίωση με αποτέλεσμα για μεγάλο χρονικό διάστημα να παραμείνει καθηλωμένος στο κρεβάτι. Την εποχή του Εμφυλίου υπηρέτησε στον στρατό. Η 1^η του επαφή με την ποίηση ήταν την άνοιξη του 1941, όταν πρωτοέγραψε ποίηση. Το 1943 γνωρίστηκε με τον Οδυσσέα Ελύτη και τον Νίκο Εγγονόπουλου, με τον οποίο συνδέθηκε με στενή φιλία. Ως ποιητής εμφανίστηκε, ύστερα από παρότρυνση του Ελύτη, το 1944 στο περιοδικό Τα Νέα Γράμματα. Το 1945, κυκλοφόρησε η 1^η του ποιητική συλλογή «Η Λησμονημένη». Για την συλλογή αυτή ο Σαχτούρης ανέφερε πολλά χρόνια αργότερα: «το βιβλίο είναι αφιερωμένο σε αυτή τη γυναίκα, η οποία επανέρχεται και σε άλλα ποιήματά μου αργότερα μέχρι τα Εκτοπλάσματα». Το 1948 εξέδωσε τις «Παραλογαίς» και ακολούθησαν και άλλες πολλές, με αποκορύφωμα το «Με το πρόσωπο στον τοίχο» (1952), το οποίο εκείνη την εποχή πούλησε 5 αντίτυπα, αν και ήταν το καλύτερο έργο του. Τα πρώτα του ποιήματα κατακρίθηκαν από την γενιά του '30 και ιδιαίτερα από τους Άλκη Θρύλο, Παλαιολόγο, Αιμίλιο Χουρμούζιο, Πέτρο Χάρη κ.α., οι οποίοι αντιμετώπισαν το έργο του με χλεύη. Στις αρχές τις δεκαετίας του 1960 άρχισαν οι κριτικοί να δίνουν μεγαλύτερη προσοχή στα ποιήματά του Σαχτούρη. Πρώτα ο Αλέκος Αργυρίου και στη συνέχεια η Νόρα Αναγνωστάκη, σύζυγος του Μανόλη Αναγνωστάκη, με το άρθρο της «Ο Μίλτος Σαχτούρης και οι δύσκολοι καιροί» στο περιοδικό Κριτική. Με το έργο του αργότερα ασχολήθηκαν οι Μαρωνίτης, Γιάννης Δάλλας, Χρήστος Μπράβος, Θάνος Κωνσταντινίδης, Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου, Τατιάνα Μιλλιέξ κ.α. Στην διάρκεια της λογοτεχνικής του πορείας τιμήθηκε με 3 κρατικά βραβεία: Το 1956 με το Α' Βραβείο Νέοι Ευρωπαίοι Ποιητές από την ιταλική ραδιοφωνία και τηλεόραση για την συλλογή του «Όταν σας μιλώ», με το Β' Κρατικό Βραβείο Ποίησης για την συλλογή του «Τα Στίγματα»(1962) και με το Α' Κρατικό Βραβείο Ποίησης για το έργο του «Εκτοπλάσματα»(1987). Αν και επηρεάστηκε από τον υπερρεαλισμό δεν αφομοιώθηκε σε αυτόν και θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι ξέφυγε από αυτόν, αποκτώντας μια καθαρά προσωπική φωνή. Μπορεί όμως με ευκολία να χαρακτηριστεί ως ένας ποιητής του παραλόγου και του συμβολισμού. Η γλώσσα των ποιημάτων του είναι ελλειπτική, λιτή, τραγική, σκυθρωπή και σοβαρή. Επίσης η ποίηση του ως προς τη δομή είναι ενιαία, δηλ. εμπειρίες οι οποίες συνεχώς αναπαράγονται με μια κυκλική φορά, ενώ διακρίνει κανείς μια έντονη εικονοποιία. Τα ποιήματά του είναι εμπνευσμένα από την περίοδο της Κατοχής και της μεταπολεμικής εποχής. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε σε ένα μικρό διαμέρισμα της οδού Ίμβρου 2 στην Κυψέλη γράφοντας ελάχιστα. Ο Σαχτούρης για να επιβιώσει αναγκάστηκε να πουλήσει το οικογενειακό του κτήμα στην Αργολίδα, έκτασης 230 στρεμμάτων, το οποίο είχε δοθεί στην οικογένεια Σαχτούρη από τον Καποδίστρια, καθώς και το πατρικό του στην Κυψέλη, στην οδό Καλύμνου. Επίσης το Υπουργείο Πολιτισμού του είχε χορηγήσει τιμητική σύνταξη. Απεβίωσε στις 29/03/2005 στην Αθήνα και τάφηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών δημοσία δαπάνη. Δεν παντρεύτηκε και δεν απέκτησε οικογένεια, διατηρούσε όμως δεσμό από το 1960 με την ζωγράφο Γιάννα Περσάκη. Για τον θάνατό του ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής σχολίασε: «Ο Μίλτος Σαχτούρης υπήρξε ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους της μεγάλης γενιάς της νέας ελληνικής ποίησης. Η τολμηρή, ασυμβίβαστη γραφή του, η διαρκής αναζήτηση της ελευθερίας στην τέχνη και τη ζωή, συνόδευσαν μια ολόκληρη εποχή περιπετειών και αγώνων. Ανέδειξαν το έργο του πέρα και πάνω από τους περιορισμούς του χρόνου. Στους οικείους του εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια», ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γεώργιος Παπανδρέου: «ο Μίλτος Σαχτούρης υπήρξε από τις μεγαλύτερες ποιητικές μορφές της σύγχρονης Ελλάδας. Υπηρέτησε τα ελληνικά γράμματα με πίστη, με σεμνότητα και ήθος. Η οικουμενικότητα των μηνυμάτων του πάντα ζωντανή και έντονη, μένει σε μας διαχρονική κληρονομιά. Στους οικείους του εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια» ενώ ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας, εξέφρασε τα συλλυπητήρια του για τον θάνατο, «του ποιητή που άνοιξε τους δικούς του υψηλούς ορίζοντες, με τη διεθνή του αναγνώριση, στην ελληνική ποίηση».

ΒΙΤΣΕΝΤΖΟΣ ΚΟΡΝΑΡΟΣ(1531-1613;)

Βιτσέντζος Κορνάρος(1553-1613;) ήταν Έλληνας ποιητής, ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους της κρητικής λογοτεχνίας, συγγραφέας του αφηγηματικού ποίηματος Ερωτόκριτος και πιθανώς του θρησκευτικού δράματος Η Θυσία του Αβραάμ. Οι πιο ασφαλείς πληροφορίες για την καταγωγή του είναι αυτές που δίνει ο ποιητής στο τέλος του έργου του: αναφέρει το όνομα Βιτσέντζος, το οικογενειακό όνομα Κορνάρος, τόπο γέννησης τη Σητεία και το Κάστρο(Ηράκλειο), όπου παντρεύτηκε:

Κ' εγώ δε θε να κουρφευτώ κι αγνώριστο να μ' έχου

μα θέλω να φανερωθώ, κι όλοι να με κατέχου

Βιτσέντζος είν' ο ποιητής και στη γενιά Κορνάρος

που να βρεθή ακριμάτιστος, σα θα τον πάρη ο Χάρος.

Στη Στείαν εγεννήθηκε, στη Στείαν ενεθράφη,

εκεί 'καμε κι εκόπιασεν ετούτα που σας γράφει.

Στο Κάστρον επαντρέυτηκε σαν αρμηνεύγει η φύση,

το τέλος του έχει να γενή όπου ο Θεός ορίσει

Παλαιότερα οι φιλόλογοι τοποθετούσαν την ζωή και την δράση του Κορνάρου γύρω στα μέσα του 17^ου αι., πίστευαν δηλ. ότι η Θυσία του Αβραάμ γράφτηκε το 1635, χρονιά που αναφέρεται στο χειρόγραφο, και ο Ερωτόκριτος αργότερα(1645 ή το 1648, αρχή πολιορκίας του Ηρακλείου από τους Οθωμανούς). Μάλιστα ένα επεισόδιο του Ερωτόκριτου που αφηγείται την μονομαχία του Κρητικού με τον Καραμανίτη εθεωρείτο προσθήκη εκ των υστέρων, μάλλον κατά τα χρόνια του Βενετοτουρικού πολέμου και απηχούσε τους αγώνες των Κρητικών εναντίον των Οθωμανών. Αυτή η άποψη διατυπώνεται και σε παλαιότερες Ιστορίες της Νεοελληνικής λογοτεχνίας, όπως αυτή του Λίνου Πολίτη και του Κ.Θ. Δημαρά. Οι ερευνητές προσπάθησαν να ταυτίσουν τον ποιητή με πολλούς Βιτσέντζους Κορνάρους αλλά όλα τα στοιχεία της αυτοπαρουσίασης του ποιητή στο τέλος του Ερωτόκριτου τα διαθέτει στη βιογραφία του μόνο ο Βιτσέντζος Κορνάρος του Ιακώβου που γεννήθηκε στις 260/03/1556 στο χωριό Τραπεζόντα της Σητείας, όπου η οικογένειά του διατηρούσε μεγάλη περιουσία και έζησε εκεί περίπου 35 χρόνια ζώντας τη ζωή του φαιουδάρχη γαιοκτήμονα. Σύμφωνα με τις τελευταίες έρευνες, ο ποιητής του Ερωτόκριτου ταυτίζεται με έναν βενετοκρητικό Βιτσέντζο Κορνάρο-γεννήθηκε στις 26/03/1553 στην Τραπεζόντα της Σητείας, γιος του Ιάκωβου Κορνάρου και της Ζαμπέτας Ντεμέτζο-. Στη Σητεία έγραψε και τον Ερωτόκριτο. Αυτές είναι οι σίγουρες πληροφορίες που έχουμε. Πιθανόν, ήταν γόνος εξελληνισμένης και αρχοντικής βενετσιάνικης οικογένειας, πιθανότατα με μεγάλη περιουσία. Ο αδερφός του, Ανδρέας, πλούσιος κτηματία και λόγιος, ο οποίος στη διαθήκη(1611) του κληροδότησε τα βιβλία του, είχε γράψει μια Ιστορία της Κρήτης που δεν εκδόθηκε ποτέ. Έζησε στη Σητεία περίπου μέχρι το 1580. Μετά τις 20/03/1585 εγκαταστάθηκε στον Χάνδακα, Κάστρο ή Μεγάλο Κάστρο(σημ. Ηράκλειο), κοντά στους 2 αδελφούς του, Ιωάννη Φραγκίσκο και Ανδρέα, όπου απέκτησε, από προίκα ή με αγορές, μεγάλη περιουσία. Είχε μεγάλα φιλολογικά ενδιαφέροντα και ήταν ένα από τα πιο δραστήρια μέλη της Ακαδημίας των Stravaganti του Χάνδακα, που είχε ιδρύσει ο αδελφός του Ανδρέας. Παντρεύτηκε στο Ηράκλειο(08/09/1590) παντρεύτηκε, στο ναό της μονής της Αγίας Αικατερίνης των Καλογραίων, τη Μαριέττα Zeno, με την οποία απέκτησε 2 κόρες, την Κατερίνα και την Ελένη. Ήταν μέλος του Συμβουλίου των Ευγενών του Χάνδακα. Σε όλο το διάστημα της ζωής του, διαμένοντας αρχικά στη Σητεία και αργότερα στον Χάνδακα, ανέλαβε διάφορα τοπικά αξιώματα. Κατά την περίοδο της πανούκλας(1591-3) ανέλαβε τα καθήκοντα του υγειονομικού επόπτη στο Ηράκλειο. Πέθανε μετά τις 12/08/1613 και θάφτηκε στο μοναστήρι του Αγίου Φραγκίσκου, πλάι στη σύζυγό του Μαριεττα.

Πέμπτη 29 Μαρτίου 2012

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 29/03/1823, ΑΡΧΙΣΕ Η Β’ ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΤΡΟΥΣ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ

29/03, συνήλθε στο Άστρος Κυνουρίας η Β' Εθνική Συνέλευση. Εξέλεξε ως πρόεδρο του Εκτελεστικού τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, όρισε ως έδρα διοικήσεως την Τρίπολη και κλείνει τις εργασίες της στις 18/04 με τη «Διακήρυξη για την πολιτική των Ελλήνων ύπαρξιν και ανεξαρτησία». Λίγα λόγια για τις Εθνοσυνελεύσεις και τα γεγονότα αυτών. Στις 20/12/1821, ξεκίνησε τις εργασίες της η A' Εθνοσυνέλευση στην Πιάδα(αρχαία Eπίδαυρος). Σε αυτήν παραβρέθηκαν αντιπρόσωποι από τις περισσότερες επαναστατημένες περιοχές. Η συντριπτική πλειονότητα των «παραστατών» αποτελούνταν από Μοραΐτες, Ρουμελιώτες και νησιώτες πρόκριτους και κληρικούς. Δηλ. τις προεπαναστατικές ηγετικές ομάδες στις οποίες προστέθηκαν Φαναριώτες και λόγιοι που είχαν καταφτάσει στις επαναστατημένες περιοχές κατά τους πρώτους μήνες της επανάστασης. Ο Δημήτριος Υψηλάντης και οι επιφανέστεροι Ρουμελιώτες και Πελοποννήσιοι οπλαρχηγοί απουσίαζαν. H σημαντικότερη πράξη της εθνοσυνέλευσης υπήρξε το Προσωρινό Πολίτευμα της Επιδαύρου, το 1^ο δηλ. σύνταγμα των επαναστατημένων Ελλήνων, στο οποίο προτασσόταν η Διακήρυξη της Aνεξαρτησίας. Το Προσωρινό Πολίτευμα, έργο του Ιταλού B. Γκαλλίνα αποπνέει τις φιλελεύθερες και δημοκρατικές αρχές των γαλλικών επαναστατικών συνταγμάτων(1793 και 1795), και του συντάγματος των HΠΑ(1787). Για την συγκρότηση οργάνων κεντρικής Διοίκησης υιοθετήθηκε ένα πολυκεντρικό μοντέλο με τη σύσταση 2 σωμάτων ετήσιας διάρκειας(Bουλευτικό, Eκτελεστικό), τα οποία είχαν μη επακριβώς καθορισμένες και αυστηρά διαχωρισμένες αρμοδιότητες. H επίσημη αναγνώριση των 3 τοπικών οργανισμών στην Πελοπόννησο, στη Δυτική και στην Α. Στερεά επέτεινε τη σύγχυση μεταξύ των οργάνων της Διοίκησης, την πολυδιάσπαση του πολιτικού πεδίου και την αδυναμία κεντρικού ελέγχου των επαναστατημένων περιοχών(«επικράτεια» του ελληνικού κράτους). Αξιοσημείωτη για την Α' Εθνοσυνέλευση είναι η απουσία οιασδήποτε αναφοράς στη Φιλική Εταιρεία. Είχε τεθεί οριστικά στο περιθώριο. 2 χρόνια μετά την κήρυξη της επανάστασης στην Πελοπόννησο, τον Μάρτιο του 1823 ξεκίνησαν στο Άστρος Κυνουρίας οι εργασίες της Β' Εθνοσυνέλευσης. Στο χρόνο μεταξύ της Α’ και της Β' Εθνοσυνέλευσης οι στρατιωτικές επιτυχίες συμβάδιζαν με την όξυνση των πολιτικών αντιπαραθέσεων. H κατάργηση των περιφερειακών τοπικοδιοικητικών οργανισμών προσέδωσε ισχύ στα όργανα της Διοίκησης καθιστώντας τα κατεξοχήν αντικείμενο πολιτικής διαπάλης. Στο περιθώριο των πολιτικών φατριασμών οι «παραστάτες» της εθνοσυνέλευσης προχώρησαν σε μια περιορισμένης έκτασης συνταγματική αναθεώρηση, με την οποία επιβεβαιώνονταν οι βασικές αρχές του Προσωρινού Πολιτεύματος της Επιδαύρου. Η κατάργηση των 3 περιφερειακών κυβερνήσεων ήταν η σημαντικότερη απόφαση που λήφθηκε στην Β' Εθνοσυνέλευση. Αυτό σήμαινε ότι τα όργανα της κεντρικής διοίκησης δε θα επιτελούσαν μόνο τη στοιχειώδη επικοινωνία και το συντονισμό της δράσης μεταξύ των επαναστατημένων περιοχών, όπως περίπου συνέβαινε έως τότε. Αποκτούσαν πλέον πραγματική εξουσία. Έτσι, οι διαφορετικές φατρίες και ομάδες συμφερόντων της Επανάστασης προσπάθησαν να ελέγξουν τα όργανα αυτά . Η Β' Εθνοσυνέλευση βρήκε τους Μοραΐτες πρόκριτους(Λόντος, Ζαΐμης, Σισίνης, Δεληγιάννης κ.ά.) να κυριαρχούν στη Διοίκηση. Για να το πετύχουν, αποδυνάμωσαν το Μαυροκορδάτο και εξουδετέρωσαν το Νέγρη και τον Υψηλάντη. Διευκολύνονταν από τη στάση αναμονής των προύχοντων της Ύδρας και των Σπετσών. Η πολιτική τους ισχύς συμπληρωνόταν από τους φόρους της Πελοποννήσου, τους οποίους έλεγχαν(έως τότε η σημαντικότερη πηγή χρηματοδότησης της Επανάστασης). Η εσωτερική διαπάλη δεν είχε τερματιστεί. Η κατάργηση(άνοιξη 1823), του αξιώματος του αρχιστράτηγου που κατείχε ο Κολοκοτρώνης φανερώνει ότι τα όργανα της Διοίκησης χρησιμοποιούνταν για την αποδυνάμωση των πολιτικών αντιπάλων και την ενδυνάμωση των πολιτικών συμμάχων. Αυτή τη φορά στόχος ήταν ο Κολοκοτρώνης που μετά τις στρατιωτικές επιτυχίες είχε αναδειχτεί σε σημαντικό πολιτικό παράγοντα. Η ένταση παρέμενε ελεγχόμενη μέχρι το φθινόπωρο. Το Νοέμβριο του 1823 ωστόσο η ένταση κλιμακώθηκε, όταν ο Κολοκοτρώνης και ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης εξεδίωξαν τους «πολιτικούς» από το Ναύπλιο και επιχείρησαν να σχηματίσουν δική τους Διοίκηση. Οι Μοραΐτες πρόκριτοι κατέφυγαν στο Κρανίδι, παραθαλάσσιο χωριό απέναντι από την Ύδρα, και σχημάτισαν νέα Διοίκηση συμμαχώντας με τους νησιώτες προεστούς. Σ' αυτή τη 2^η Διοίκηση, που ελεγχόταν από τους ισχυρούς οικονομικούς και πολιτικούς παράγοντες της Ύδρας Γεώργιο και Λάζαρο Κουντουριώτη, συμμετείχαν και οι Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και Ιωάννης Κωλέττης. Ο 1^ος διατηρούσε σχέσεις με τον Byron και το φιλελληνικό Κομιτάτο του Λονδίνου και πέτυχε να γίνει αποδέκτης του δανείου. Με τα χρήματα αυτά ο Κωλέττης ενεργοποίησε τις σχέσεις που διατηρούσε με τους Ρουμελιώτες και ετερόχθονες ενόπλους, που αποτέλεσαν έτσι το στρατό της Διοίκησης του Κρανιδίου. Ο εμφύλιος είχε ήδη ξεσπάσει. Στις μάχες την άνοιξη του 1824 οι ένοπλοι της Διοίκησης του Κρανιδίου αντιμετώπισαν με επιτυχία τους ενόπλους του Κολοκοτρώνη και επέβαλλαν την κυριαρχία των νησιωτών και Πελοποννήσιων προυχόντων. Η παράδοση του Ναυπλίου στους νικητές, «κυβερνητικούς»(τέλη Μαΐου) με αντάλλαγμα ένα μέρος του δανείου φάνηκε ότι θα ακολουθούνταν από εκτόνωση της έντασης. Δε συνέβη όμως αυτό. Αυτή τη φορά η ένταση προκλήθηκε από τη δυσαρέσκεια στους κόλπους των κυβερνητικών. Η Διοίκηση ελεγχόταν από την οικογένεια Κουντουριώτη, τον Κωλέττη και το Μαυροκορδάτο που διέθεταν χρήματα, αξιόμαχο στράτευμα και φαινόταν ότι αναγνωριζόταν, ανεπίσημα, ως νόμιμη Διοίκηση. Οι Μοραΐτες προύχοντες περιθωριοποιούνταν. Η αντίδρασή τους ήταν να συμμαχήσουν με τον Κολοκοτρώνη, το μοναδικό Πελοποννήσιο που μπορούσε να κινητοποιήσει και να ελέγξει έναν ικανό αριθμό ενόπλων. Έτσι, σύντομα η Πελοπόννησος μετατράπηκε ξανά σε πεδίο σφοδρών συγκρούσεων. Τα Ρουμελιώτικα στρατεύματα που εισέβαλαν στο Μοριά νίκησαν εύκολα τους Πελοποννήσιους επιβάλλοντας την κυριαρχία του Κουντουριώτη και των συμμάχων του. Οι ηττημένοι φυλακίστηκαν στην Ύδρα (Kολοκοτρώνης, Δεληγιάννης, Σισίνης) ή κατέφυγαν σε άλλες περιοχές(Λόντος, Ζαΐμης), ενώ οι Ρουμελιώτες επιδόθηκαν σε λεηλασίες, αρπαγές και καταστροφές σε αρκετές επαρχίες της Πελοποννήσου. Στις αρχές του 1825, ο Ιμπραήμ-πασάς επιβιβάστηκε ανενόχλητος στο Μοριά κι από την άνοιξη άρχισε να καταλαμβάνει τη μια επαρχία μετά την άλλη χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση. Οι ρουμελιώτες οπλαρχηγοί είχαν επιστρέψει στις δικές τους επαρχίες, καθώς αναμενόταν νέα οθωμανική εκστρατεία και στη Ρούμελη. Κάτω από το βάρος των δυσμενών για την Επανάσταση εξελίξεων, η Διοίκηση υποχρεώθηκε να απελευθερώσει τον Κολοκοτρώνη και τους Πελοποννήσιους προύχοντες, καθώς ήταν οι μόνοι που θα μπορούσαν να κινητοποιήσουν τους ντόπιους, ώστε να εμποδιστεί η προέλαση του Ιμπραήμ. Σύντομα απέκτησαν πάλι αξιώματα. Οι παλιές συμμαχίες διασπάστηκαν για μια ακόμη φορά και συγκροτήθηκαν νέες, συχνά από αντίπαλους στους εμφυλίους. Η Γ' Εθνοσυνέλευση διεξήχθη σε συνθήκες διαφορετικές από τις 2 προηγούμενες. Οι εμφύλιοι του 1824 είχαν λήξει, δίχως λύση στις οργανωτικές αδυναμίες της Διοίκησης, ενώ οι διώξεις των ηττημένων συνεχίζονταν ακόμη και όταν ο Ιμπραήμ είχε ήδη αποβιβαστεί στην Πελοπόννησο(αρχές 1825). Στις συνθήκες αυτές οι προετοιμασίες για διοργάνωση εθνοσυνέλευσης(Σεπτέμβριος 1825) δεν προχωρούσαν, ενώ οι αντίπαλες παρατάξεις ανασυγκροτούνταν δημιουργώντας ξανά κλίμα έντασης. Τελικά η Γ' Εθνοσυνέλευση ξεκίνησε στις 06/04/1826 στην Πιάδα, σύντομα όμως διακόπηκε εξαιτίας της πτώσης του Μεσολογγίου. Στο μεταξύ είχε αποφασιστεί η αίτηση προς την Αγγλία για μεσολάβηση και ο καθορισμός των όρων της διαπραγμάτευσης, ενώ συστήθηκε νέα κυβέρνηση που ονομάστηκε Διοικητική Επιτροπή. Το φθινόπωρο του 1826 επιχειρήθηκε, ανεπιτυχώς, να συγκληθεί πάλι η εθνοσυνέλευση. Μικρής κλίμακας εμφύλιες συγκρούσεις πραγματοποιήθηκαν στην Κορινθία και το Ναύπλιο. Στις αρχές του 1827 οι αντίπαλες φατρίες διοργάνωσαν χωριστές συνελεύσεις στην Αίγινα και στην Ερμιόνη. Tελικά οι συνελεύσεις συνενώθηκαν στην Tροιζήνα(τέλη Mαρτίου 1827), εκφράζοντας έτσι τη διάθεση των 2 πλευρών να πετύχουν κοινή πολιτική συμφωνία. H Γ' Εθνοσυνέλευση ολοκληρώθηκε στις αρχές Mαΐου λαμβάνοντας 2 σημαντικές αποφάσεις. Την ψήφιση νέου συντάγματος, όχι «προσωρινό». Με το Πολιτικό Σύνταγμα της Eλλάδος επανακαθορίζονταν οι όροι διαπραγμάτευσης με την Οθωμανική Αυτοκρατορία για διεκδίκηση ανεξαρτησίας και όχι αυτονομίας. Και η δημιουργία μονομελούς διοικητικού οργάνου που θα προΐστατο της εκτελεστικής εξουσίας. Θεσπίστηκε λοιπόν το αξίωμα του Κυβερνήτη. Για τη θέση αυτή και με διάρκεια θητείας 7 χρόνια επιλέχτηκε ο Iωάννης Kαποδίστριας, ο οποίος τον Αύγουστο του 1827 αποδέχτηκε την πρόταση της εθνοσυνέλευσης. Έως την έλευσή του το έργο του θα αναπλήρωνε ειδική Aντικυβερνητική Eπιτροπή. Ο Καποδίστριας πέτυχε γρήγορα την αναστολή του Συντάγματος της Τροιζήνας, το οποίο είχε διαμορφωθεί έτσι ώστε να περιορίζεται η εξουσία και να ελέγχονται οι πράξεις του. Αντί της Βουλής δημιουργήθηκε ένα νέο όργανο, το Πανελλήνιο, που είχε μόνο συμβουλευτικό χαρακτήρα. Ενάμιση περίπου χρόνο μετά την έλευση του Καποδίστρια η Δ' Εθνοσυνέλευση(Άργος, 11/07-06/08/1829) επικύρωσε τις εξουσίες που συγκεντρώθηκαν στο πρόσωπο του Κυβερνήτη. Επιπλέον, αντί του Πανελληνίου που καταργήθηκε συστήθηκε ολιγομελέστερη Γερουσία, που επίσης δεν είχε αποφασιστικές αρμοδιότητες. Τέθηκαν οι βασικές αρχές για μια μελλοντική συνταγματική αναθεώρηση. Kάτι τέτοιο ωστόσο δεν έγινε ποτέ. Η όξυνση της πολιτικής αντιπαράθεσης και η δολοφονία του Καποδίστρια κατά τις προετοιμασίες για τη διοργάνωση της E' Εθνοσυνέλευσης οδήγησαν σ' έναν νέο εμφύλιο. Oι 2 αντίμαχοι προχώρησαν στη σύγκλιση ξεχωριστών εθνοσυνελεύσεων, οι πράξεις των οποίων ωστόσο δεν είχαν άλλη σημασία πέρα από αυτή της στήριξης των 2 πλευρών στη διάρκεια των συγκρούσεων.

Η ΛΙΤΟΤΗΤΑ ΠΟΛΙΟΡΚΕΙ ΤΗΝ ΒΙΕΝΝΗ(είναι σίγουροι οι «φίλοι» Αυστριακοί ότι θέλουν νησάκι στην Ελλάδα;)

Η εκδίκηση του τραπεζίτη είναι γλυκιά. Οι Αυστριακοί, ως ομόεθνοι των Γερμανών, μας κατέκριναν, με βάση την κλασική ανθελληνική προπαγάνδα. Πριν λίγο καιρό, απαίτησαν και αυτοί ένα ελληνικό νησάκι για να μας δουν επιτέλους με καλό μάτι. Τώρα η λιτότητα τους πολιορκεί, όπως οι Οθωμανοί Τούρκοι το 1683. Τώρα μπορούν να μας δώσουν τίποτα για να τους ξαναδούμε όπως πριν την κρίση; «Το αυστριακό κοινοβούλιο υιοθέτησε σήμερα (Τετάρτη) το βράδυ μέτρα λιτότητας ύψους € 27,9 δις για τα επόμενα 5 χρόνια, με στόχο η χώρα να επανέλθει σε ισοσκελισμένο προϋπολογισμό το 2016 και με την ελπίδα να ανακτήσει τα τρία Α της βαθμολογίας της από τους οίκους αξιολόγησης. Το πακέτο των μέτρων, που επεξεργάστηκε η κυβέρνηση συνασπισμού των Σοσιλαδημοκρατών(SPO) και των Συντηρητικών(OVP), υιοθετήθηκε με τις ψήφους των βουλευτών της κυβέρνησης, ενώ η αντιπολίτευση ψήφισε κατά. Πάντως η δυνατότητα εφαρμογής 2 μέτρων που περιλαμβάνονται στο πακέτο λιτότητας παραμένει αβέβαιη. Από τη μία είναι η επιβολή φόρου στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές στην Ευρώπη, από τον οποίο η Αυστρία ελπίζει να συγκεντρώσει € 1,5 δις μέσα σε 3 χρόνια, στόχος που μοιάζει μη ρεαλιστικός εξαιτίας της κατηγορηματικής αντίθεσης της Βρετανίας στην επιβολή ενός τέτοιου φόρου, αλλά και των επιφυλάξεων της Γερμανίας. Από την άλλη είναι η υπογραφή μιας φορολογικής συμφωνίας με την Ελβετία η οποία αναμένεται να αποφέρει στην Αυστρία € 1,1 δις τον 1^ο χρόνο, όμως η εφαρμογή της δεν μοιάζει να είναι βέβαιη κυρίως μετά τις συγκρατημένες δηλώσεις της Βέρνης για το θέμα. Τα μέτρα λιτότητας που υιοθετήθηκαν σήμερα εστιάζουν στη μείωση των δαπανών, συνολικού ύψους € 17,3 δις, ενώ οι συνταξιούχοι και οι δημόσιοι υπάλληλοι θα αναγκαστούν να αναλάβουν το μεγαλύτερο φορτίο. Στα μέτρα προβλέπεται επίσης η μείωση της χρηματοδότησης των κρατικών εταιρειών, αλλά και η μεταρρύθμιση του συστήματος ασφάλειας-υγείας, από την οποία αναμένεται να εξοικονομηθούν € 1,4 δις. Εξάλλου η αυστριακή κυβέρνηση αναμένει έσοδα ύψους € 9,2 δις από τη δημιουργία και την αύξηση φόρων. Το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο της Αυστρίας(Άνω Βουλή) αναμένεται να υιοθετήσει τα μέτρα λιτότητας την Παρασκευή, προτού τα επικυρώσει ο πρόεδρος της χώρας Heinz Fischer.»