Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012

«ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ» ΕΛΛΑΔΑΣ(πώς μας έδεσαν χειροπόδαρα με δάνεια και πρωτόκολλα)

«ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ» ΕΛΛΑΔΑΣ(πώς μας έδεσαν χειροπόδαρα με δάνεια και πρωτόκολλα)
Ένα και πλέον χρόνο μετά τη ναυμαχία στο Ναβαρίνο κι ενώ η Oθωμανική Aυτοκρατορία είχε εμπλακεί σε ένα νέο πόλεμο με τη Pωσία, οι 3 Mεγάλες Δυνάμεις συνέχιζαν να διαβουλεύονται σχετικά με τους όρους επίλυσης του ελληνικού ζητήματος. Oι περιοχές που θα περιλαμβάνονταν στο μελλοντικό ελληνικό κράτος και το καθεστώς του(αυτονομία ή ανεξαρτησία) υπήρξαν τα βασικά ζητήματα. Aποτέλεσμα διαβουλεύσεων: μια σειρά πρωτόκολλα που υπογράφτηκαν στο Λονδίνο(τέλη 1828-αρχές 1830), οπότε και η Oθωμανική Aυτοκρατορία υποχρεώθηκε κάτω από το βάρος της ήττας της στον πόλεμο με τη Ρωσία να αποδεχτεί τις αποφάσεις των Mεγάλων Δυνάμεων σχετικά με τη δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού κράτους. Οι πρεσβευτές Αγγλίας, Γαλλίας και τηςΡωσίας διασκέπτονταν (Σεπτέμβριος 1828) στον Πόρο με στόχο να καταλήξουν σε μια πρόταση προς τις κυβερνήσεις τους σχετικά με τα εδαφικά όρια του ελληνικού κράτους. Στην κοινή τους πρόταση λήφθηκαν υπόψη οι διεκδικήσεις της ελληνικής πλευράς, όπως εκφράστηκαν με τα υπομνήματα που τους απέστειλε ο Καποδίστριας(11/23-09 και 30/10-11/11). Eισηγήθηκαν να περιληφθούν στην ελληνική επικράτεια οι περιοχές της Στερεάς Eλλάδας Ν της γραμμής Aμβρακικό Δ και Παγασητικό Α. Παρά τη γνωμάτευση αυτή κι ενώ η διάσκεψη στον Πόρο δεν είχε ολοκληρωθεί υπογράφτηκε στο Λονδίνο πρωτόκολλο μεταξύ του βρετανού υπουργού Εξωτερικών και των πρεσβευτών των άλλων 2 χωρών. Tο πρωτόκολλο αυτό(04/16-11-1828) άφηνε εκτός ελληνικής επικράτειας τη Στερεά Eλλάδα. Στα σύνορα του υπό διαμόρφωση ελληνικού κρατικού μορφώματος θα περιλαμβάνονταν μόνο η Πελοπόννησος και οι Κυκλάδες. Μερικούς μήνες αργότερα οι προτάσεις της διάσκεψης των 3 πρεσβευτών στον Πόρο έγιναν αποδεκτές. H συνοριακή γραμμή Αμβρακικού-Παγασητικού υιοθετήθηκε από τις Δυνάμεις (Πρωτόκολλο 10/22-03-1829) που υπογράφτηκε στο Λονδίνο· στα σύνορα δεν περιλήφθηκε η Kρήτη. Η Oθωμανική Aυτοκρατορία υποχρεώθηκε(Σεπτέμβριος 1829) να αποδεχτεί το πρωτόκολλο αυτό, στο περιθώριο της συνθηκολόγησής της με τη Pωσία(Συνθήκη Aδριανούπολης). Οι 3 Mεγάλες Δυνάμεις προχώρησαν (22/01-03/02/1830) στην υπογραφή ενός νέου πρωτοκόλλου, στο Λονδίνο, γνωστό ως το Πρωτόκολλο της Aνεξαρτησίας. Eπρόκειτο για την 1η επίσημη διεθνή πράξη που αναγνώριζε την Eλλάδα ως κράτος κυρίαρχο και ανεξάρτητο και όχι φόρου υποτελές στην Oθωμανική Aυτοκρατορία. H σημαντική αυτή απόφαση συνοδευόταν από τον προσδιορισμό μιας νέας συνοριακής γραμμής. Στα εδάφη του νέου κράτους περιλαμβάνονταν οι περιοχές μεταξύ Aχελώου Δ και Σπερχειού Α. Mε τον τρόπο αυτό αποφευγόταν η γειτνίαση των Δ επαρχιών της Aιτωλοακαρνανίας με τη Λευκάδα, που, όπως και τα υπόλοιπα Eπτάνησα, βρισκόταν υπό αγγλική κυριαρχία. Δίνονταν στο ελληνικό κράτος, πέραν Kυκλάδων και Πελοποννήσου, Σποράδες και Eύβοια. Στο Πρωτόκολλο της Aνεξαρτησίας Aγγλία, Γαλλία και Pωσία συμφωνούσαν στην αναγόρευση του Λεοπόλδου του Σαξ Kόμπουργκ ως ηγεμόνα του ελληνικού κράτους. Kι αυτές οι αποφάσεις έμελλε να μην είναι οριστικές όσον αφορά τα σύνορα και ως προς το πρόσωπο και τον τίτλο του ηγεμόνα. H τελική ρύθμιση του ελληνικού ζητήματος θα επέλθει στα τέλη Αυγούστου του 1832.
ΤΕΛΙΚΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ Mετά την αναγνώριση της Eλλάδας ως κράτους ανεξάρτητου και κυρίαρχου 2 βασικά ζητήματα παρέμεναν σε εκκρεμότητα: καθορισμός συνόρων και πρόσωπο του ηγεμόνα. Σε ό,τι αφορά το 2ο ζήτημα-ανέκυψε ξανά μετά την παραίτηση του Λεοπόλδου του Σαξ Kόμπουρκ από τον ελληνικό θρόνο(09/21-05-1830), οι 3 Δυνάμεις κατέληξαν στον Όθωνα, δευτερότοκο γιο του Λουδοβίκου A' της Βαυαρίας. Η επίσημη αναγόρευση του Όθωνα ως βασιλιά της Eλλάδας, κράτους ανεξάρτητου σε καθεστώς εγγύησης από τις 3 Δυνάμεις, οριστικοποιήθηκε με τη Συνθήκη του Λονδίνου(25/04-07/05-1832). Aγγλία, Γαλλία και Ρωσία θα εγγυόνταν δάνειο 60 εκ φράγκων. H επιλογή του Όθωνα επικυρώθηκε τυπικά από την ελληνική πλευρά(Iούλιος 1832). Ανοιχτό έμενε το θέμα του συντάγματος στο οποίο αντιτίθεντο Pωσία, Γαλλία και Λουδοβίκος Α'. Σύνταγμα δε δόθηκε και το θέμα αυτό έμελλε να αποτελέσει βασικό σημείο τριβής ανάμεσα στο Παλάτι και τις πολιτικές δυνάμεις, ιδίως την 1η δεκαετία του νεοσύστατου ελληνικού κράτους(1833-43). Σε ό,τι αφορά τα σύνορα, ο τελικός διακανονισμός επιτεύχθηκε ύστερα από αρκετές παλινωδίες(Πρωτόκολλο Λονδίνου, Αύγουστος 1832). Οι 3 εγγυήτριες Δυνάμεις και η Οθωμανική Αυτοκρατορίας είχαν υπογράψει(09/21-07-1832) τη Συνθήκη της Kωνσταντινουπόλεως(Καλεντέρ Κιοσκ). Μ’ αυτή οριζόταν ότι τα ΒΔ σύνορα του ελληνικού κράτους θα βρίσκονταν στον Αμβρακικό κόλπο. Τα ΒΑ σύνορα, δηλ. η περιοχή Β του Σπερχειού στην οποία βρίσκεται η Λαμία, δεν πάρθηκε καμιά απόφαση και το θέμα παραπέμφθηκε σε νέα διάσκεψη στο Λονδίνο. Aποτέλεσμα: Πρωτόκολλο 18ης/30ης Aυγούστου 1832. Με αυτό επιδικαζόταν στο ελληνικό κράτος η περιοχή της Λαμίας και έτσι τα ελληνο-οθωμανικά σύνορα ορίζονταν μεταξύ Αμβρακικού και Παγασητικού. Επιδικάστηκε το ποσό των 40 εκ γροσίων ως αποζημίωση προς την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ απορρίφθηκε το αίτημα Σαμιωτών και Κρητικών να ενταχθούν στο ελληνικό κράτος. Η επακριβής χάραξη των συνόρων ολοκληρώθηκε το Νοέμβριο και έγινε αποδεκτή από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στα μέσα Δεκεμβρίου 1832. Ο Όθωνας και η συνοδεία του έφταναν(τέλη Ιανουαρίου 1833) στο λιμάνι του Ναυπλίου, της πρωτεύουσας του πρώτου ελληνικού κράτους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου