Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

Προπαγανδιστικό παραλήρημα από τους Τούρκους

Προπαγανδιστικό παραλήρημα από τους Τούρκους
Ο σκηνοθέτης «ξέχασε» να συμπεριλάβει στα πλάνα του τις λεηλασίες και τις μαζικές σφαγές Ελλήνων, ενώ δείχνει τους Έλληνες στρατιώτες να σκύβουν το κεφάλι στην τουρκική... υπερδύναμη.  Οι Τούρκοι συνεχίζουν με κάθε τρόπο την προπαγάνδα κατά της Ελλάδας και της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Μετά τις καθημερινές υπερπτήσεις πάνω από το Αιγαίο και τα συνεχή εθνικιστικά παραληρήματα κατά της χώρας μας, οι «γείτονες» προχωρούν ένα βήμα παραπέρα επεκτείνοντας την προπαγάνδα και στον κινηματογράφο. Ο λόγος για την ταινία «Άλωση 1453»(Fetih 1453), η οποία έχει ξεκινήσει και προβάλλεται εδώ και λίγους μήνες στην Τουρκία, ενώ η... χάρη της έφτασε μέχρι της ΗΠΑ και την Μ. Βρετανία, όπου και προβλήθηκε. Η ταινία παρουσιάζει τη ζωή του σουλτάνου έως και τη στιγμή της εισβολής στις 29/05/1453. Στην τουρκικό εθνικιστικό, προπαγανδιστικό παραλήρημα, παρουσιάζεται η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης ως αποτέλεσμα εκδίκησης των Οθωμανών για τις προηγούμενες σφαγές μουσουλμανικού άμαχου πληθυσμού, μεταξύ των οποίων και παιδιά, κυρίως από τους Σταυροφόρους(σχόλιο: οι Βυζαντινοί συμμετείχαν μωρέ στις Σταυροφορίες ή έγιναν στόχος της Δ’ Σταυροφορίας του 1204; Το ξέρει ο «καλλιτέχνης» φαίνεται το θέμα γι’ αυτό μια απάντηση θα ήταν καλή). Η ταινία που είναι στην Τουρκική γλώσσα, είναι σκηνοθετημένη από τον παγκοσμίως άγνωστο Τούρκο σκηνοθέτη, Faruk Aksoy. Μόνο που ο Aksoy παραλείπει να μας δείξει σημαντικές πτυχές της ιστορίας όπως τις λεηλασίες και τις μαζικές σφαγές Ελλήνων(σχόλιο: «ασήμαντες» λεπτομέρειες). Η ταινία με τον μεγαλύτερο προϋπολογισμό στην ιστορία του τουρκικού σινεμά, παρουσιάζει τους Τούρκους κατακτητές ως κυρίαρχους του κόσμου. Και το χειρότερο; Οι Έλληνες στρατιώτες εμφανίζονται να σκύβουν το κεφάλι στην τουρκική... υπερδύναμη! Είναι άραγε τόσο περήφανοι οι Τούρκοι για τα εγκλήματα που έχουν διαπράξει που θεωρούν ότι πρέπει να τα διαφημίζουν; Η επόμενη ταινία τους θα έχει να κάνει μήπως με την καταστροφή της Σμύρνης ή την εισβολή στην Κύπρο(σχόλιο: έχουν και για τα 2 κάνει έργα παρόμοιου ύφους);  Ή μήπως θεωρούν ότι με τέτοιου είδους κινήσεις θα γίνουν... Ευρωπαίοι; Δείτε το trailer της ταινίας: Εδώ είναι η άποψη του τουρκολόγου Νίκου Χειλαδάκη… Τρίβουν τα χέρα τους οι Τούρκοι καθώς οι τηλεοπτικές τους σειρές έχουν…. βρει τον καλύτερο πελάτη στο ελληνικό κοινό γεμίζοντας τα τουρκικά ταμεία και παράλληλα σπάνε πλάκα με τους «χαϊβάνηδες γιουνάνληδες», καθώς τους πασάρουν ότι θέλουν για μεταξωτές κορδέλες ενώ στην ίδια την Τουρκία προβάλλονται τηλεοπτικές σειρές με έντονο ανθελληνικό… περιεχόμενο. Που ξέρει κανείς, μπορεί σε λίγο καιρό να φτάσουμε στο σημείο να εισάγουμε και αυτές τις τουρκικές τηλεοπτικές σαπουνόπερες, θάβοντας οριστικά την ελληνική μας κουλτούρα στο μπιτ παζάρ της Ανατολίας, προς δόξα του Μακρυγιάννη του Κολοκοτρώνη και Κοσμά του Αιτωλού. Εξ άλλου οι Τούρκοι θεωρούν πως μας κάνουν μεγάλη χάρη να μας πουλάνε ότι τηλεοπτικό φρούτο παράγουν, καθώς, όπως ισχυρίζονται, μέσα στην μεγάλη κακομοιριά της Ελλάδας οι τηλεοπτικές τους σειρές… αναπαύουν τους κακομοίρηδες τους Έλληνες και τους δίνουν λίγη χαρά μέσα στο ζοφερό περιβάλλον της μαύρης τους καθημερινότητας. Είναι χαρακτηριστικό ένα δημοσίευα της τουρκικής εφημερίδας VATAN, με τον τίτλο, «Türk dizileri Yunanlılara krizi unutturuyor», δηλαδή, «Οι τουρκικές σειρές κάνουν τους Έλληνες να ξεχνούν την κρίση». Παράλληλα μια πρόσφατη έρευνα του γνωστού τουρκικού καναλιού, NTV, από την εκπομπή, «Pasaport» του Mete Çubukçu, με τον τίτλο, «Türk dizileri krizdeki Yunanistn’ ı nasil etkiliyor», δηλαδή, «πως επιδρούν οι τουρκικές σειρές στην ελληνική κρίση», ούτε λίγο ούτε πολύ υποστηρίχτηκε ότι οι τουρκικές σαπουνόπερες εμφανίζονται σας οι …ψυχολογικοί σωτήρες των Ελλήνων. Αλλά το θέμα είναι πολύ πιο σοβαρό καθώς δια μέσω αυτών των σειρών καλλιεργείτε ένα κλίμα εικονικής φιλίας, μιας ατμόσφαιρα ελληνικής υποχώρησης και σταδιακής αποδοχής όλων των τουρκικών επεκτατικών απόψεων και φυσικά δημιουργείτε το έδαφος για να γίνουν φιλικές όλες οι τουρκικές διεκδικήσεις που θα μας «απαλλάξουν» από όλες τις «σύγχρονες αμαρτίες» μας σαν έθνος και σαν λαός. Με λίγα λόγια, αυτό που είχε πει ο Ozal, έρχονται σήμερα να το υλοποιήσουν με τον καλύτερο τρόπο τα μεγάλα ελληνικά κανάλια σαν σύγχρονες κερκόπορτες της τουρκικής τηλεοπτικής εισβολής. Η αρχή έγινε από τα περίφημα «Τα σύνορα της Αγάπης», την γνωστή τηλεοπτική σειρά του ΜΕGA πριν 8 χρόνια περίπου. Αλλά ο θρίαμβος της τουρκικής τηλεοπτικής εισβολής έγινε με τον περίφημο EZEL. Εδώ θα κάνουμε μια στάση καθώς το θέμα χρειάζεται και κοινωνιολογική ερμηνεία. 3 ήταν κυρίως οι αιτίες της μεγάλης επιτυχίας του EZEL.
1.       Η καθαρά κινηματογραφική- τηλεοπτική. Συγκρίνοντας τον EZEL με τα ελληνικά σήριαλ(με τις λατινοαμερικάνικες σαπουνόπερες ούτε λόγος να γίνετε για κάποια σύγκριση, καθώς εκεί η ηλιθιότητα είναι ο κύριος πρωταγωνιστής), αμέσως διαπιστώνει κανείς ότι υπερέχει κατά πολύ σε ποιότητα. Η συνταγή μεγάλης και συνεχής δράσης με φοβερή πλοκή, άριστοι ηθοποιοί με φοβερό παίξιμο, έντεχνη και πράγματα ποιοτική μουσική, μια εικόνα πολυτελείας και χλιδής(άσχετη με την τουρκική πραγματικότητα ), πέτυχε να υπνωτίσει ένα ελληνικό κοινό που έχει βαρεθεί τις ελληνικές τηλεοπτικές βλακείες.
2.       Η ψυχολογική. Εδώ θα ήθελα να σταθώ περισσότερο. Στο σήριαλ αυτό(όπως και στα άλλα τουρκικά σήριαλ), εμφανίζεται μια χαμένη διάσταση της ελληνικής κοινωνίας που έχει θαφτεί τα τελευταία χρόνια από ένα πολυδιαφημιζόμενο ελληνικό εκσυγχρονισμό. Ενώ στα ελληνικά κανάλια κυριαρχεί μια επιμονή στην σεξουαλικότητα και σε κάθε ευκαιρία το γυμνό είναι ο σημαντικότερος τηλεοπτικός παράγοντας τηλεθέασης, ενώ καθημερινά βομβαρδιζόμαστε από τηλεοπτικές σειρές που προάγουν την αποχαύνωση της ελληνικής κοινωνίας, εδώ έχουμε την προβολή μιας κοινωνίας που υποτίθεται ότι σέβεται την τιμή της γυναίκας, την οικογένεια με το κοινό τραπέζι, την μάνα, τον πατέρα, τις αδελφικές σχέσεις, την τιμή της φιλίας και όλα αυτά που ήταν το κύριο χαρακτηριστικό της ελληνικής κοινωνίας μέχρι ίσως και την δεκαετία του εβδομήντα. Ο EZEL ξυπνάει στον σημερινό Έλληνα κάποια χαμένη του ταυτότητα και αυτό είναι ίσως ο κυριότερος λόγος της μεγάλης του επιτυχίας, (ούτε να το φανταστεί κανείς ότι θα μπορούσε να προβληθεί στην Γερμανία ή άλλη ευρωπαϊκή χώρα). Υπάρχει όμως και η τελευταία και πιο ενδιαφέρουσα διάσταση
3.       Χωρίς να το κάνουν συνειδητά, αλλά αυτό ήταν αναπόφευκτο, ο EZEL δείχνει ακριβώς μια από τις σημαντικότερες διαστάσεις της σύγχρονης Τουρκιάς. Μια ασταμάτητη βία και μια αδίστακτη τουρκική μαφία. Το πιο επικίνδυνο είναι ότι εδώ ο Έλληνας εξοικειώνετε με κάτι το μέχρι χτες πρωτόγνωρο. Το έγκλημα, η εκδίκηση, το αίμα, τα πιστολίδια και οι δολοφονίες, προβάλλονται σαν κάτι  φυσιολογικό, απαραίτητο, συχνά αναγκαίο για το ξέπλυμα της τιμής, για την απόδοση της δικαιοσύνης. Αυτή είναι η σύγχρονη Τουρκία. Ένας κόσμος βουτηγμένος στο αίμα, όπου οι «ήρωες» και οι «σοφοί» είναι οι μεγαλύτεροι εγκληματίες της τουρκικής μαφίας. Εδώ όμως βρίσκεται και το πιο επικίνδυνο σημείο για τους Έλληνες και τον ελληνισμό. Έχοντας υποφέρει επί αιώνιες από μια αφύσικη, συχνά πρωτόγνωρη βαρβαρότητα που πήγαζε ακριβώς από το ψυχολογικό υπόβαθρο μιας κοινότητας και μιας θρησκείας όπου δεν καταδικάζετε η βία όπως στον χριστιανισμό, αλλά αντίθετα συχνά εξυψώνετε σαν η απαραίτητη κάθαρση, σήμερα εξοικειωνόμαστε με τηλεοπτικό τρόπο και θαυμάζουμε αυτό το αιματοβαμμένο «δημιούργημα» που μπροστά του ακόμα και οι gangsters του Chicago φαντάζουν μωρές παρθένες. Ο θαυμασμός αυτός μετατρέπεται σταδιακά, υποσυνείδητα αλλά σταθερά, σε ένα αίσθημα υποταγής μπροστά σε έναν αδίστακτο, όπως προβάλλετε, γείτονα, που είναι ικανός για όλα, ακόμα και να.. πίνει το αίμα σαν λεμονάδα.
Ενώ όμως στην Ελλάδα οι Έλληνες μένουν με ανοιχτό το στόμα παρακολουθώντας τις τουρκικές τηλεοπτικές σειρές, στην ίδια την Τουρκία κάνουν θραύση οι ανθελληνικές τηλεοπτικές σειρές όπως αυτή που μεταδίδεται στην τουρκική κρατική τηλεόραση με τον τίτλο, «Mazi kalbımde yaradır» δηλ., «Το παρελθόν πληγή στην καρδιά μου». Στην ανθελληνική αυτή σειρά παίζουν ο Özğür Çevik, ο γνωστός μας  Νίκος από τα «Σύνορα της αγάπης» και η Sedef Avci, η γνωστή μας Bahar από τον EZEL. Η ιστορία είναι και αυτή ιστορία αγάπης με φόντο όμως την κυπριακή τραγωδία του 1974. Ο Özğür Çevik, αξιωματικός του τουρκικού ναυτικού μετέχει στην τουρκική εισβολή στην μεγαλόνησο και σε διαφορές πολεμικές επιχειρήσεις με πολύ μελό σκοτώνει αβέρτα τους «κακούς» Έλληνες. Κάποια στιγμή ο ήρωας μας πιάνεται αιχμάλωτος από τους «αιμοσταγείς εγκληματίες» της ΕΟΚΑ και βασανίζετε φρικτά ενώ η αγαπημένη του Sedef Avci, νοσοκόμα του τουρκικού στρατού, ψάχνει απεγνωσμένα να τον απελευθερώσει από τους κακούς και εγκληματίες Έλληνες που διαπράττουν «φρικτή γενοκτονία» σε βάρος των Τουρκοκυπρίων. Άραγε θα τολμήσει κανένα ελληνικό κανάλι να φέρει και αυτή την σειρά στην Ελλάδα; Τότε πραγματικά θα.. γελάσει ο κάθε πικραμένος. Αλλά είναι ατέλειωτες οι ανθελληνικές σειρές όπως τα «Kirik Kanatlar» ή «Σπασμένα Φτερά». Εδώ έχουμε και την τουρκική εκδοχή της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας προς δόξα και τιμή της κ Ρεπούση. Η σκηνή από την προκυμαία από που θα αναχωρήσουν οι Έλληνες πρόσφυγες μετά την μικρασιατική καταστροφή. Ο τουρκικός στρατός, όχι μονό συνοδεύει και κουβαλά με μεγάλη ευγένεια τα υπάρχοντα των προσφύγων, μην τυχόν και κουραστούν, αλλά… έχει στήσει και ένα μεγάλο πάγκο στην προκυμαία όπου τους προσφέρει… τρόφιμα ποτά και ότι άλλο που θα τους κάνει ευχάριστο το ταξίδι της προσφυγιάς. Μάλιστα κάποιοι Τούρκοι στρατιώτες κλαίνε γιατί θα χάσουν τον φίλο τους, κάποιο Νίκο και κάποιο Κώστα. Ένας λοχαγός είναι απαρηγόρητος για κάποια Μαρία, που τον χαιρετά με εμφανή την στενοχώρια γιατί φεύγει στην προσφυγιά. Σε λίγο τα πλοία που θα τους παραλάβουν φτάνουν και αφού οι Τούρκοι φαντάροι φορτώσουν τα υπάρχοντα τους, τότε βγάζουν τα μαντήλια. Από την μια ο τουρκικός στρατός του Κεμάλ που… κλαίει απαρηγόρητος γιατί φεύγουν οι Ρωμιοί πρόσφυγες και από την άλλη οι Ρωμιοί κλαίνε και αυτοί καθώς ανεμίζουν τα μαντήλια του αποχαιρετισμού. Κάπως έτσι έγινε… η Μικρασιατική καταστροφή και η άρχισε η μεγάλη ελληνική προσφυγιά, για το περίφημο αυτό τουρκικό σήριαλ. Τέλος πρόσφατα άρχισε η προβολή ενός νέου σήριαλ αγάπης και …μοιχείας με τον τίτλο, «Bir İsmail iki yaka», δηλ., «Ένας Ισμαήλ δυο ακτές». Εδώ ο Τούρκος μάγκας, ψαράς, Ισμαήλ από το Αϊβαλί  τα «φτιάχνει» με μια Ελληνίδα από την Μυτιλήνη(Ελένη Φιλίνη), ενώ έχει και οικογένεια στο Αϊβαλί.  Ο μεγάλος Τούρκος εραστής που γοητεύει την Ελληνίδα και το παίζει δίπορτο. Σίγουρα η σειρά αυτή δεν θα αργήσει να έρθει και στις ελληνικές οθόνες(λόγω ασφαλώς και της δικής μας Ελένης Φιλίνη) προς δόξα της ...ελληνοτούρκικης(βλ. ελληνικής υπόκλισης στην τουρκική …ερωτική επέλαση), φιλίας....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου