Κυριακή 13 Μαΐου 2012

Ο... σπαρτιάτικος κατά τον Μιχαλολιάκο ναζιστικός χαιρετισμός


Ο... σπαρτιάτικος κατά τον Μιχαλολιάκο ναζιστικός χαιρετισμός
Άρθρο 20/01/2011 Ένας από αυτούς τους αστικούς μύθους που ακούγεται, υιοθετείται και αναπαράγεται συχνά, είναι και η τάχα ελληνική προέλευση του ναζιστικού χαιρετισμού. Πιο συγκεκριμένα, ο σπαρτιάτικος χαιρετισμός. Έναν τέτοιο «σπαρτιάτικο χαιρετισμό» απολαύσαμε προχθές στο δημοτικό συμβούλιο των Αθηναίων από τον Μιχαλολιάκο της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ.  Θα μπορούσε εύλογα να αναρωτηθεί κανείς, σε τι θα μπορούσε να αποσκοπεί ένας «σπαρτιάτικος» χαιρετισμός σε συμβούλιο Αθηναίων; Στην αρχαία Αθήνα πάντως-κυρίως σε συγκεκριμένες περιόδους- θα κινδύνευε ο Μιχαλολιάκος να χαρακτηριστεί προδότης αν χαιρετούσε έτσι «σπαρτιάτικα» σε κάποιο συμβούλιο της πόλης. Για καλή του τύχη όμως, είμαστε στη σύγχρονη Αθήνα, όπου υπάρχει ανεκτικότητα στις συνήθειες των μη Αθηναίων και εξάλλου ανήκουμε όλοι και στην ίδια φυλή. Αυτό το διαπιστώνει κανείς εύκολα, συγκρίνοντας πχ τον Μιχαλολιάκο με τον Πεταλωτή, ή τον Καρατζαφέρη με τον Παύλο Γερουλάνο. Αν πάλι ο χαιρετισμός δεν είναι σπαρτιάτικος, αλλά ναζιστικός, τότε σίγουρα ο Μιχαλολιάκος θα χαρακτηριζόταν προδότης, για ευνόητους λόγους. Και στην περίπτωση που-ειδικά ο Μιχαλολιάκος- έκανε τον χαιρετισμό αυτό μπροστά σε γερμανικό κοινό, το μόνο σίγουρο θα ήταν το άφθονο γέλιο που θα προκαλούσε, προτού τον μαζέψουν με τις χειροπέδες(παρούσα εποχή) ή τον πακετάρουν για το Auschwitz(παρελθοντική εποχή). Τον ίδιο «σπαρτιάτικο» χαιρετισμό είχαμε απολαύσει προ κάποιων ετών και σε ένα συνέδριο του ΛΑΟΣ, την ώρα που ακουγόταν ο εθνικός ύμνος. Ήταν τότε που ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ έσπευσε αμέσως να χαρακτηρίσει το συγκεκριμένο περιστατικό ως προβοκάτσια, που ως στόχο είχε τον κακοχαρακτηρισμό του κόμματός του. Ισχυρισμός όμως που είναι άξιος απορίας, μιας και ο Πρόεδρος τότε «υποδεχόταν με θέρμη» στο κόμμα του τους «μαχητές» που συνηθίζουν να χαιρετάνε έτσι «σπαρτιάτικα»: Ο Καρατζαφέρης, εκτός από τον «μαχητή» Βασίλη Κολιό, είχε υποδεχτεί τότε στο κόμμα του-με θέρμη πάντα- και τους «μαχητές»: Μιχαήλ Παπαδημητρίου, Νικόλαο Σκάντζο και τον Ηλία Παναγιώταρο. Όλοι γεννήματα θρέμματα της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. Οπότε, τι πιο λογικό και αναμενόμενο από το να λαμβάνουν στο συνέδριό του χώρα και «σπαρτιάτικοι» χαιρετισμοί; Όσο για τους «σπαρτιάτικους» χαιρετισμούς καθαυτούς, για να μπαίνουμε και στην ουσία του παρόντος θέματός μας, είναι καιρός να διδαχτούμε λίγο και την ιστορία τους. Σε ένα γερμανικό ντοκιμαντέρ του SPIEGEL, που έχει να κάνει με τους νεοναζί στη Ρωσία ακούμε τους ψυχοπαθείς συμπάσχοντες ομολόγους των χρυσών μας αυγών να λένε τα εξής: «Πρόκειται για έναν αρχαίο σλάβικο χαιρετισμό που[η κίνηση του χεριού] συμβολίζει το «από την καρδιά στον Ήλιο» ή αλλιώς, πιο χριστιανικά, «από την καρδιά στο Θεό»» Εγώ πάντως-όσον αφορά τους συγκεκριμένους- στην κίνηση αυτή του χεριού θα απέδιδα τη «βλακεία που απογειώνεται ψηλά στην απεραντοσύνη». Αλλά, τέλος πάντων, δεν έχει και πολύ σημασία τι λέω εγώ. Όμως ούτε σημασία έχει τι λένε και αυτοί οι βάρβαροι οι σλαβορώσοι που έτρωγαν τα βελανίδια. Την(εθνικά ορθή) αλήθεια, την έχουν μόνο οι γνήσιοι Άριοι, σαν τον Μιχαλολιάκο φερ' ειπείν. Σε όλα αυτά συμφωνεί και ο Άδωνις. Όχι τίποτα άλλο, αλλά έλεγαν και «έρρωσθαι»(sic) οι Σπαρτιάται οι τανηεπιτάσηδες όταν χαιρετιόσαντο ωσάν Αδόλφοι(την ώρα που τα γουρούνια της Κίρκης κουτρουβαλούσαν σαν γιουβαρλάκια διερχόμενα από την κερκόπορτα φωνάζοντας το ΟΧΙ στον Mussolini...). Η αλήθεια, πικρή για ορισμένους, για αυτόν τον χαιρετισμό, είναι πως δεν θα τον συναντήσει κανείς και πουθενά πριν τον 18ο αι. μ.Χ.. Όχι απλά δεν είναι σπαρτιάτικος, αλλά ούτε καν ρωμαϊκός Ψάξαμε στο TLG, τα άπαντα των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, στο Liddell-Scott, σ.το λεξικό Σούδα, σε ιστορικούς, σε περιηγητές. Δεν υπάρχει απολύτως τίποτα για τον υποτιθέμενο σπαρτιάτικο ή αρχαιοελληνικό χαιρετισμό Και επειδή ακούγεται και ο μύθος, ότι ήταν δήθεν ρωμαϊκός χαιρετισμός, τον οποίο οι Ρωμαίοι αντέγραψαν από τους Σπαρτιάτες, σας πληροφορούμε ότι ούτε οι Ρωμαίοι υπήρξαν ποτέ «αγανακτισμένοι κάτοικοι» του Αγίου Παντελεήμονα Ο Martin Winkler στο βιβλίο του «Ο ρωμαϊκός χαιρετισμός. Κινηματογράφος, Ιστορία, Ιδεολογία» αναφέρει: «Σε κανένα ρωμαϊκό έργο τέχνης-άγαλμα, νόμισμα ή ζωγραφική- δεν αναπαρίσταται ο χαιρετισμός που συναντάται στο Φασισμό, στον Εθνικοσοσιαλισμό ή σε κάποια άλλη συγγενή ιδεολογία. Επίσης είναι άγνωστος και στην Ρωμαϊκή Γραμματεία, δεν αναφέρεται από κανέναν αρχαίο ιστορικό. Ούτε στην περίοδο των Καισάρων, ούτε και στην ρεπουμπλικανική περίοδο.» Martin Winkler «Ο ρωμαϊκός χαιρετισμός. Κινηματογράφος, Ιστορία, Ιδεολογία» σελ. 22 Σε πολύ γενικές γραμμές, ο αγιοπαντελήτικος αυτός χαιρετισμός εμφανίστηκε κατά τον 18ο αι. σε πίνακες που αναπαριστούσαν σκηνές ρωμαϊκών εποχών, όπως πχ. ο «Oath of the Horatii» του Jacques-Louis David: Αργότερα, στις αρχές του 20ου αι., ο χαιρετισμός αυτός υιοθετήθηκε από διάφορες κινηματογραφικές παραγωγές, όπως πχ. Μπεν Χουρ, Σπάρτακος κλπ, ώσπου ήρθε και η σειρά του Mussolini να καθιερώσει τον «saluto romano» στο φασιστικό του καθεστώς, αφού νόμιζε πως έτσι θα ήταν περισσότερο απευθείας απόγονος των αρχαίων Ρωμαίων. Από τον Mussolini τον έκλεψε αμέσως ο Hitler, μιάς και ο ημίτρελος αυτός Αυστριακός αντέγραφε και παραποιούσε ότι περνούσε από το διάβα του, και τον ονόμασε «Deutscher Gruß» ή και «Hitlergruß»(«γερμανικός χαιρετισμός» & «χαιρετισμός του Hitler» αντίστοιχα). Έτσι λοιπόν αυτό έφτασε και στην ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, που χαιρετώντας έτσι θαρρούν πως είναι αρχαίοι Σπαρτιάτες, έχοντας από την άλλη μεριά και τον έγκυρο ιστορικό Άδωνη να συμφωνεί.[Βέβαια, δεν είναι καταδικαστέο το να νομίζει κάποιος οτιδήποτε θέλει για τον εαυτό του. Υπάρχει άλλωστε πολύς κόσμος που νομίζει και αισθάνεται διάφορα για το ποιός είναι. Δυστυχώς όμως, μόνο λίγοι έχουν την τύχη να βρίσκονται σε καλά και υπεύθυνα χέρια.]  Εν ολίγοις, είναι τόσο αρχαιοελληνικός ο ναζιστικός χαιρετισμός, όσο αρχαιοελληνικές κομμώσεις είναι και οι φαλάκρες που κοσμούν τα ακατοίκητα κρανία τους. Αλλά ακόμα και αρχαιοελληνικός να ήταν, δεν θα είχε καμία απολύτως τύχη αν δεν τον είχε καθιερώσει πρώτα το παρανοϊκό τους είδωλο, ο Αδόλφος. Απλά, για να μην κοροϊδευόμαστε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου